Eger tu dixwazî ​​di tiştekî de biserkevî, bê guman divê tu armanca dawî - cihê gihîştinê - bizanî. Rast e? Heta Stephen Covey ( 7 Habits of Highly Effective People ) jî gotiye - ew adetê jimare 2 ye - "bi armancê dest pê bike". Ger armancek te tune be, tu di rêya bêderfetiyê de yî. Fîlozofê kevnar Seneca (49-62 PZ) gotiye: "Bila hemû hewildanên te ber bi tiştekî ve bin, bila ew armanc di ber çavan re derbas bibe ".

Dibe ku hûn difikirin: "erê, ew ne tiştekî nû ye, û ne jî tam zanista fuzeyê ye", lê bila ez vê ji we bipirsim. Ma her tim rast e? Ger bersiva we erê be, wê hingê pirsek din ji we re heye. Ger ewqas eşkere be, wê hingê çima gelek ji me ji bo gihîştina armancê têdikoşin, her çend me berê ew diyar kiribe jî?

Niha, ez nabêjim ku "destpêkirin bi dawiya di hişê xwe de" xirab e. Xaleke qedandinê ya sabît alîkariya me dike ku em rêyek ji bo gihîştina wir destnîşan bikin. Hebûna xaleke sabît di heman demê de alîkariya me dike ku em rawestin û bifikirin û bibînin ka em çawa ber bi wê ve diçin. Em dikarin bibînin ka em baş dikin an jî ji rêyek dûr dikevin. Ev bi serê xwe dikare bibe alîkar ku em kiryar û hewldanên xwe di kêliya niha de rast bikin û araste bikin.  

Lê yek ji pirsgirêkên rêbaza "dawî di hişê" de ev e ku ev armanc dikare bi berdewamî bala me birevîne. Ev dibe sedem ku em bi berdewamî li ser pêşerojê bisekinin. Û dema ku pirsgirêk derdikevin (wekî ku bê guman dibin), em berdewam dikin ku ber bi pêşerojê ve biçin, ne ku kiryara watedartir a rawestandin û mayîna li 'li vir û niha'. Rastkirina xalek dawîn û xebata li ser rêyek berbiçav ber bi wê ve sînordar e. Ew zextê li ser mirovên projeyê dike ku tenê bi vî rengî biçin, û ew destûrê nade nermbûna ku di pêvajoya tevlihev a têgihîştina raman, ezmûn û fêrbûna mirovan de hewce ye.  

Lê ew kesên ku ji bo hizirkirinê navberdanên xwezayî qebûl dikin, pir caran dê ronakbîriyeke nû bistînin, wek mînak fêmkirina ku rêyeke alternatîf ji ya ku hûn lê ne çêtirîntir e. Û pir caran, çend rê hene - hin ji yên din rengîntir in. LÊ, heke hûn berdewam bikin ku çirayan vekin û di van kêliyên fêrbûna xwezayî de bi lez pêşve biçin, hûn li ser rêya nebaş berdewam dikin, ku gelek dem û hewldanê hewce dike û coşa we dikişîne. Ji aliyekî din ve, destûrdayîna bêtir azadiyê kêmtir zextker, kêfxweştir, nermtir e ji ber ku xalên kor têne eşkerekirin, û hûn dikevin wê axa veguherînê ya xweşik û dewlemend. 

Ji ber vê yekê ev çawa li ser perwerdehiya IMG-an tê sepandin? 

Em gelek caran bi armanca dawîn ve mijûl dibin, ku me direvîne û nahêle ku em bi rastî li xalên veguherîner ên xwezayî yên perwerdehiya xwe ya xwendekarên xwe bidin. Belê, divê armanca we ya dawîn hebe - (wek alîkariya wan bikin ku hemî hewcedariyên MRCGP-ê derbas bikin, mînak AKT, RCA/CSA, ePortolfio, WPBA hwd.), lê tiştê ku ez dibêjim ev e ku rêwîtî ji bîr nekin! Dema ku kêliyên xwezayî yên "ronakbîriya nû" hene - ji bîr mekin ku berî ku berdewam bikin rawestin, rawestin, lêkolîn bikin û fêm bikin. Hûn hîn jî digihîjin dawiyê - lê hûn dikarin di rê de guhertinên perwerdehiyê yên veguherîner jî bikin. Û hûn herdu jî di dema pêvajoyê de fêr dibin.

Di vê rûniştinê de, em ê hin tiştên ku hûn dikarin bikin da ku bibin mamosteyek veguherîner û her weha alîkariya IMG-yan bikin ku "ji astengiyan derbas bibin" bikolin. Em ê çand û pirrengiyê jî bikolin, wê bi nêrîna we ya cîhanê ya niha re bidin ber hev û bibînin ka ew çawa ji hev cuda ye. Werin û tevlî min bibin û em bi tenê bikolin.