Het klinisch onderzoek door de huisarts en CEPS

1. Voordat je start: Ademhalingsfrequentie (observeer gedurende 30 seconden), SpO2 — doe dit voordat u de patiënt aanraakt.Normale ademhalingsfrequentie 12-20. SpO2 ≥95% in de buitenlucht bij de meeste volwassenen. De basiswaarde bij COPD kan lager zijn — ken de gebruikelijke waarde van de patiënt.
2. Algemene inspectie (aan het voeteneinde van het bed): Nood? Gebruik van hulpspieren? Centrale cyanose? Cachexie? Ademhaling met getuite lippen (COPD)? Gebruik van zuurstof?Een stapje achteruit doen en observeren kost niets en vertelt je veel. Een patiënt die rechtop zit, voorover leunt en zichtbaar van streek is, betekent dat dit geen routineonderzoek is.
3. hands: Trommelstokvingers (longkanker, bronchiectasie, longfibrose), perifere cyanose, CO₂-retentieflap (asterixis — alleen beoordelen als er sprake is van encefalopathie).Bij de huisarts betekent trommelstokvingers in combinatie met ademhalingssymptomen een spoedröntgenfoto van de thorax en waarschijnlijk een verwijzing voor een tweeweekse wachtlijst. Noteer het niet alleen, maar onderneem actie.
4. Gezicht en hals: Centrale cyanose (kijk naar de tong en slijmvliezen, niet naar de lippen), tracheale deviatie (palpeer voorzichtig de suprasternale inkeping — deze wijkt af naar collaps, weg van effusie/spanningspneumothorax).JVP in de nek: als deze verhoogd is in combinatie met kortademigheid, denk dan aan cor pulmonale (COPD) of een cardiale oorzaak.
5. Borstinspectie: Tonvormige borstkas (COPD-hyperinflatie), kyfoscoliose (restrictief patroon), littekens (thoracotomie, VATS-poorten), intercostale recessie, abdominale ademhalingspatroon.De vorm van de borstkas vertelt een verhaal. Een tonvormige borstkas en ademhaling met getuite lippen = COPD, nog voordat je de patiënt hebt aangeraakt.
6. Uitbreiding: Plaats de handen plat op de onderborst aan de achterkant (of voorkant), met de duimen iets van de huid af en in het midden naar elkaar toe. Vraag de patiënt diep in te ademen. Verminderde uitzetting aan één kant betekent collaps, vochtophoping of consolidatie aan die kant.Je beoordeelt de symmetrie, niet de mate van uitzetting. Beide zijden moeten evenveel bewegen.
7. Percussie: Vergelijk elke zone aan beide zijden — de apexen, bovenste, middelste en onderste zones, zowel voor als achter. Resonant = normaal. Doof = consolidatie (solide) of effusie. Steenachtig dof = effusie. Hyperresonant = emfyseem of pneumothorax.Vergelijk altijd symmetrisch — ga niet eerst helemaal naar beneden aan de ene kant en dan weer omhoog aan de andere kant.
8. Auscultatie: Membraan van de stethoscoop. Luister in dezelfde zones als bij percussie. Vesiculair = normaal. Bronchiaal = consolidatie. Piepende ademhaling = luchtwegobstructie (uitademend = obstructief; inademend = vaste obstructie). Crepitaties: fijn = fibrose / beginnend longoedeem; grof = slijm, infectie. Pleurawrijven = pleuritis.Vergeet de oksels niet — pathologie van de onderste longkwab is vaak het best te horen via de zijkant.
9. Indien van toepassing: Peakflowmeting (bij astma/COPD – vergelijk met de voorspelde waarde en de persoonlijke beste waarde van de patiënt). Luister naar de longbasissen bij verdenking op hartfalen. Luister naar de cervicale lymfeklieren bij verdenking op tuberculose of maligniteit.

• Ademhalingsfrequentie (RR) en zuurstofsaturatie (SpO₂) gemeten voordat de patiënt werd aangeraakt.
• Geïnspecteerd vanaf het voeteneinde van het bed voordat men dichterbij kwam.
• Onderzochte handen (trommelstokvingers, cyanose)
• Gecontroleerd op centrale cyanose (tong/slijmvliezen)
• Beoordeelde tracheale positie
• Borstvorm en ademhalingspatroon onderzocht
• Beoordeelde expansie — bilateraal en symmetrisch
• Systematisch beklopt — beide kanten vergeleken
• Alle zones, inclusief de oksels, werden beluisterd.
• Gedocumenteerde piekstroom bij astma of COPD.
• De bevindingen werden duidelijk gecommuniceerd aan de beoordelaar/patiënt.
• Het verslag bevat gegevens over ademhalingsfrequentie (RR), zuurstofsaturatie (SpO₂) en alle positieve bevindingen.

• Objectieve metingen (ademhalingsfrequentie, zuurstofsaturatie) werden verricht voordat de patiënt werd aangeraakt.
• Ik bleef op afstand en inspecteerde de situatie voordat ik dichterbij kwam — ik maakte doelgerichte observaties.
• Correcte techniek voor borstexpansie (handen plat, duimen omhoog in het midden)
• Systematische percussie waarbij beide zijden worden vergeleken — correcte vingerzetting, goede resonantietechniek
• Stethoscoop direct op de huid plaatsen (niet over kleding heen)
• Alle zones, inclusief de oksels, zijn bedekt.
• Correct gekarakteriseerde ademgeluiden en eventuele toegevoegde geluiden
• Geïnterpreteerde bevindingen in klinische context (niet alleen een opsomming)
• Gedurende het hele proces met de patiënt gecommuniceerd.
• Nauwkeurige en klinisch relevante documentatie.
• Contextuele keuze passend (juist onderzoek voor dit klinische scenario)

1. Voordat je begint, neem je een hoek van 45° aan. De jugulaire veneuze druk (JVP) kan alleen worden gemeten bij een hoek van 45°. Als u de patiënt rechtop zittend onderzoekt, mist u deze meting.Voor het beluisteren van een mogelijk mitralisklepstenosegeruis, moet u later in linker zijligging gaan liggen. Voor een aortaklepinsufficiëntiegeruis, zit u voorover.
2. Algemene inspectie: Pijn? Roodheid in de wangen (mitrale stenose – zeldzaam maar klassiek)? Cushingachtig uiterlijk? Cachectisch? Kortademigheid in rust?
3. hands: Trommelstokvingers (endocarditis, cyanotische hartaandoening), splinterbloedingen (endocarditis - meerdere lineaire bloedingen onder de nagels), perifere cyanose, capillaire vulling (<2 seconden normaal), xanthomen (hyperlipidemie).Splinterbloedingen: enkele zijn meestal traumatisch; meerdere bij een koortsige patiënt met een hartgeruis duiden op endocarditis, tenzij het tegendeel bewezen is.
4. Pulse: Radiaal — frequentie (tel 15 seconden × 4), ritme (regelmatig / regelmatig onregelmatig / onregelmatig onregelmatig). Karakteristiek: beoordeel indien relevant bij de halsslagader — collaps (AR), langzaam stijgend (AS), opspringend (CO₂-retentie, sepsis), klein volume (shock, AS). Radio-radiale vertraging bij vermoeden van aortadissectie.Onregelmatig onregelmatig = atriumfibrillatie (AF) totdat het tegendeel bewezen is. Documenteer altijd het ritme, niet alleen de hartslag.
5. Bloeddruk: Beide armen indien er sprake is van een nieuwe bevinding, een dissectieprobleem of een coarctatie. Documenteer welke arm en positie.Verschil >15 mmHg tussen de armen = nader onderzoek. Bij routinematige controle op hypertensie dient consequent de arm met de hoogste meting te worden gebruikt.
6. Gezicht: Xanthelasma (vetophopingen rond de ogen - hyperlipidemie), arcus corneae (hyperlipidemie indien <50 jaar), centrale cyanose.
7. JVP: Plaats de patiënt in een hoek van 45° en identificeer de interne jugulaire pulsatie (mediaal van de musculus sternocleidomastoideus – pulserend, niet palpabel, verdwijnt bij lichte druk). Meet de verticale hoogte vanaf de sternale hoek. Een verhoging van meer dan 3-4 cm duidt op een verhoogde jugulaire veneuze druk.Verhoogde jugulaire veneuze druk (JVP) bij hartfalen, harttamponade, obstructie van de vena cava superior en tricuspidale regurgitatie. Oefen met het herkennen ervan — het is een van de meest onderbenutte signalen in de huisartspraktijk.
8. inspectie van het precordium: Littekens (mediane sternotomie = CABG/hartklepoperatie, linker laterale sternotomie = thoracotomie), zichtbare pulsaties, pacemakerpocket (links of rechts onder het sleutelbeen).
9. Apex-beat: Lokaliseer met de vingertoppen — normaal gesproken ter hoogte van de 5e intercostale ruimte, midden-claviculaire lijn. Indien verplaatst (buiten de MCL of onder de 5e), duidt dit op cardiomegalie. Karakteristiek: op en neer gaand = drukoverbelasting (AS, hypertensie); stuwend/hyperdynamisch = volumeoverbelasting (AR, MR, VSD).Als je de apexslag niet kunt vinden, probeer dan de linker zijwaartse positie — die brengt de apexslag naar voren.
10. Heftige bewegingen en sensaties: Linker parasternale opheffing (handpalm plat, 3e-5e intercostale ruimte links van het borstbeen) = RV-hypertrofie. Trilling = palpabel geruis (≥ graad 4).
11. Auscultatie — 4 gebieden:
    • Mitraalklep: 5e intercostale ruimte, MCL — membraan (en klok voor MS-gerommel)
    • Tricuspidalisklep: 4e/5e intercostale ruimte, linker sternale rand
    • Longen: 2e intercostale ruimte, linker sternale rand
    • Aorta: 2e intercostale ruimte, rechter sternale rand
    Hartgeluiden: S1 = mitralis-/tricuspidalisklep gesloten (begin van de systole). S2 = aorta-/pulmonalisklep gesloten (einde van de systole). S3 (na S2) = hartfalen of jong, normaal hart. S4 (vóór S1) = stijve, niet-compliantie ventrikel (hypertensie, aortastenose).
12. Als er gemurmel wordt gehoord: Beoordeel het (Levine-schaal 1-6), bepaal de timing (systolisch/diastolisch), de kwaliteit (hard/zacht/blazend), de uitstraling (oksel voor mitralisklepinsufficiëntie; halsslagaders voor aortastenose). Ga voorover zitten voor aortaklepinsufficiëntie (AR), ga op de linkerzij zitten voor mitralisklepstenose (MS).
13. Perifeer oedeem: Oedeem in de enkels en het stuitbeen (controleer het stuitbeen bij bedlegerige patiënten). Ernstgraad: mild (alleen enkels), matig (tot halverwege de kuit), ernstig (tot knie/hoger).
14. Longbasissen: Luister bij vermoeden van hartfalen — hoor fijne crepitaties aan beide zijden van de borst.

• De patiënt wordt in een hoek van 45° geplaatst voordat de behandeling begint.
• Beide handen onderzocht (trommelstokvingers, splinters, capillaire vulling)
• De hartslag en het hartritme correct beoordeeld.
• Bloeddruk gemeten (beide armen indien aangegeven)
• JVP correct beoordeeld bij 45°
• Apex-beat gevonden — positie en karakter vermeld
• Linker parasternal heffing en trilling beoordeeld
• Alle 4 auscultatiegebieden werden beluisterd.
• Indien een hartgeruis wordt gehoord, worden de ernst, het tijdstip en de stralingsintensiteit beoordeeld.
• Oedeem in de enkel en het heiligbeen beoordeeld
• Bij verdenking op hartfalen moeten de longbasissen beluisterd worden.
• Bevindingen gedocumenteerd met specifieke metingen en posities.

• De patiënt moet vóór aanvang van de behandeling in een hoek van 45° worden geplaatst.
• JVP-beoordelingstechniek correct — correct bloedvat geïdentificeerd, correcte meting uitgevoerd
• Apex-slag correct gelokaliseerd — beschreven positie in ICS/MCL
• De juiste techniek toegepast voor het omhoog en omlaag bewegen van de handen (handpalm, juiste houding).
• Gebruikte membraan voor hoge tonen, klok voor lage tonen (S3, MS)
• Indien er sprake is van een hartgeruis — correct beoordeeld, getimed en met de juiste stralingsintensiteit —
• Manoeuvres die op de juiste manier worden gebruikt voor de karakterisering van geruis.
• Correct geïdentificeerde klinische context (bijv. AS-patroon, hartfalenpatroon)
• Gedurende het onderzoek heb ik met de patiënt gecommuniceerd.
• Complete documentatie met alle metingen en oriëntatiepunten.

1. Voordat u begint, moet u de patiënt plat leggen. Eén kussen toegestaan. Benen niet gekruist. Buik blootgelegd van borstbeen tot schaambeen. De patiënt moet ontspannen zijn; bij een gespannen patiënt is palpatie zinloos.Vraag de patiënt of hij/zij ergens pijn voelt bij het drukken – en let tijdens het palperen op het gezicht van de patiënt, niet op je hand.
2. Algemene inspectie (vanaf het voeteneinde van het bed): Geelzucht? Cachexie? Opgezette buik? Is de zwelling centraal (ascites/darmobstructie/obesitas) of lokaal? Zijn er littekens zichtbaar?De 5 F's van een opgezette buik: Vet, Vocht (ascites), Winderigheid (darmgas), Ontlasting, Foetus.
3. Perifere tekenen van leverziekte: Handen — leuconychia (hypoalbuminemie), koilonychia (ijzertekort), contractuur van Dupuytren, palmair erytheem, asterixis (flap — hepatische encefalopathie). Gezicht/romp — geelzucht van de sclerae, spinnevi (>5 op de romp, significant), gynaecomastie (mannen).Spinnenwebnaevi: centrale arteriole met uitstralende vaten op de romp, het gezicht en de bovenarmen. >5 + palmair erytheem = significante leveraandoening, tenzij anders bewezen.
4. Inspectie van de buik — systematisch onderzoeken: Littekens (appendectomie [RIF], cholecystectomie [RUQ/laparoscopische poorten], mediane laparotomie), stoma's (locatie = aanwijzing voor het type), zichtbare peristaltiek (darmobstructie bij magere patiënten), patroon van uitzetting, verwijde aderen (caput medusae = portale hypertensie), hernia's (vraag de patiënt te hoesten/hoofd van het kussen te tillen - observeer alle hernialocaties).
5. Palpatie — eerst licht, dan diep. Begin altijd in het kwadrant dat het verst van de pijn verwijderd is. Gebruik de platte handpalmen, niet de vingertoppen. Onderzoek alle 9 regio's of 4 kwadranten. Let op: spierspanning (vrijwillig of onvrijwillig), stijfheid, drukpijn bij loslaten (maar gebruik in plaats daarvan zachte percussie – minder pijnlijk), gevoeligheid en knobbels.Let tijdens het palperen goed op het gezicht van de patiënt. Als ze hun gezicht vertrekken of hun adem inhouden wanneer je de pijnlijke plek bereikt, voel je de spierspanning, zelfs als ze niets zeggen.
6. Organomegalie — lever: Begin in de rechter fossa iliaca (u kunt een sterk vergrote lever missen als u in het rechterbovenkwadrant begint). Plaats de rechterhand plat, met de vingers naar boven gericht. Vraag de patiënt diep in te ademen en beweeg de vingers bij het uitademen naar boven. Een normale lever is niet palpabel. Indien wel palpabel: meet de afstand onder de ribbenrand (cm), beschrijf het oppervlak (glad/onregelmatig), de rand (scherp/stomp), de consistentie en de gevoeligheid.
7. Organomegalie — milt: Begin in de rechter fossa iliaca (om dezelfde reden als bij de lever). Beweeg bij elke inademing diagonaal naar het linker bovenkwadrant. Alleen voelbaar bij een vergroting van 2-3 keer de normale grootte. Bij vergroting: meet vanaf de ribrand, kan niet boven de ribrand komen (in tegenstelling tot de linker nier), percussie dof, heeft een mediale inkeping.Als je een knobbeltje voelt in de linker bovenbuik en je hand er niet bij kunt, dan is het de milt (of de maag). Als je er wel bij kunt, dan is het waarschijnlijk de nier.
8. Organomegalie — nieren (ballottement): Plaats één hand aan de achterkant van de flank, de andere aan de voorkant. Test de nier: duw naar achteren en voel de nier meebewegen. Nieren zijn alleen voelbaar als ze vergroot zijn. De rechter nier is makkelijker te vinden (ligt lager). Onderscheid de nier van de milt: je kunt boven de nier komen, de milt is resonant bij percussie (darm aan de voorkant) en beweegt minder mee met de ademhaling.
9. Percussie: Levergrenzen (doffe klank over de lever). Ascites: percussie vanaf de navel naar buiten toe — doffe klank in de flanken, resonantie in het midden. Bij doffe klank in de flanken: test op verschuivende dofheid (markeer de grens, draai de patiënt om en percussie opnieuw — de grens verschuift door de zwaartekracht als er ascites aanwezig is).
10. Auscultatie: Darmgeluiden gedurende 30 seconden op één locatie beluisteren. Normaal = af en toe borrelen. Afwezig = ileus (vooral na een operatie, peritonitis). Tintelend / hoog = darmobstructie. Geruisen (over de aorta, nierarteriën) indien klinisch geïndiceerd.
11. Liesbreuken: Vraag de patiënt te hoesten en inspecteer/palpeer de liesstreek. Hoestimpuls = hernia. Reponeerbaar = terugduwen, patiënt laten staan, opnieuw laten hoesten. Indien relevant: onderscheid een directe hernia (rechtstreeks door de driehoek van Hesselbach) van een indirecte hernia (volgt het lieskanaal – lateraal van de epigastrische vaten).
12. Vermeld altijd: "Normaal gesproken zou ik dit onderzoek afronden met een PR-onderzoek." — en ik zou bereid zijn er een uit te voeren indien nodig.

• Patiënt plat op één kussen, buik voldoende ontbloot
• Geïnspecteerd vanaf het voeteneinde van het bed voordat men dichterbij kwam.
• Perifere tekenen van leverziekte gecontroleerd (handen, gezicht, romp)
• De buikholte wordt grondig geïnspecteerd vóór palpatie.
• De palpatie begon UIT de buurt van de pijnplek.
• Zowel lichte als diepe palpatie systematisch uitgevoerd
• Lever voelde zich weer op gang komen vanaf RIF — bewogen door inspiratie
• De milt werd gevoeld vanaf RIF — verplaatste zich richting LUQ
• Nieren worden verloot indien relevant
• Percussie uitgevoerd — leverranden en verschuivende dofheid indien nodig
• Darmgeluiden auscultatie
• Hernia-openingen beoordeeld
• PR-onderzoek genoemd of uitgevoerd

• De patiënt is correct gepositioneerd en voldoende blootgesteld.
• Ik heb eerst naar perifere tekenen gezocht voordat ik de buik aanraakte.
• Systematische palpatietechniek — juiste druk, alle gebieden bestreken
• Begon met palpatie op een andere plek dan de pijn — observeerde het gezicht van de patiënt.
• Correcte techniek voor de lever (begonnen met RIF, bewogen met inspiratie)
• Correcte techniek voor de milt (begonnen in RIF-positie, diagonaal bewogen)
• Percussie wordt op de juiste manier gebruikt om organen te lokaliseren en ascites op te sporen.
• Elke massa die volledig gekarakteriseerd is (locatie, grootte, consistentie, beweeglijkheid, malsheid)
• PR-onderzoek correct uitgevoerd (op de juiste wijze verricht of aangegeven)
• Gedurende het hele proces heb ik met de patiënt gecommuniceerd en elke stap uitgelegd.
• De documentatie is compleet en bevat alle positieve en klinisch relevante negatieve bevindingen.

Begin met drie screeningsvragen:

1. "Heeft u last van pijn of stijfheid in uw spieren, gewrichten of rug?"
2. "Kun je jezelf zonder moeite helemaal aankleden?"
3. "Kun je zonder problemen de trap op en af ​​lopen?"

Observeer vervolgens het volgende:

Gebruik voor elk specifiek gewricht de KIJKEN — VOELEN — BEWEGEN kader:

Belangrijkste klinische kenmerken — Ontstekingsgerelateerde versus mechanische rugpijn

Wervelkolomonderzoek: waar moet je op letten?

Geassocieerde extra-spinale kenmerken (vragen en observeren)

Kijken — Voelen — Bewegen

Speciale tests (huisarts met interesse in het bewegingsapparaat)

• Houding en hoofdpositie werden van voren en van opzij geobserveerd.
• Palpeer de middenlijn van de doornuitsteeksels op een trapvormige misvorming of gevoeligheid.
• Alle 5 bewegingen werden beoordeeld met inachtneming van de normale bewegingsbereiken.
• Gevraagd naar bestraling van arm/hand (dermatome).
• Voer een spurling uit als er sprake is van radiculopathie.
• Controleer de reflexen en gripkracht van de bovenste ledematen indien er sprake is van radiculopathie.
• Er werd specifiek gevraagd naar alarmsymptomen (blaasproblemen, bilaterale zwakte, loopstoornissen).

• Alle bewegingsvlakken systematisch beoordeeld.
• Correct geïnterpreteerde beperkte rotatie in een klinische context.
• Spurling-test uitgevoerd en correct geïnterpreteerd.
• Erkende behoefte aan neurologisch onderzoek van de bovenste ledematen naast onderzoek van de nek
• Kenmerken die als waarschuwingssignaal gelden, zijn specifiek gedocumenteerd.
• De diagnose en urgentie werden duidelijk gecommuniceerd.

Kijken — Voelen — Bewegen

Speciale testen

• Het gangpatroon en de uitlijning van de wervelkolom werden van voren, van opzij en van achteren bekeken.
• Vooroverbuiging beoordeeld en ribbult gecontroleerd op structurele scoliose.
• De aangepaste Schober-test wordt uitgevoerd als de beweeglijkheid van de wervelkolom beperkt is.
• SLR uitgevoerd en hoek + symptoomreproductie gedocumenteerd
• Dermatomaal verspreidingspatroon van pijn in kaart gebracht (L4, L5, S1)
• Bij vermoeden van radiculopathie worden de spierkracht, reflexen en het gevoel in de onderste ledematen gecontroleerd.
• Vragen over de cauda equina (blaas, darmen, zadelanesthesie)

• Systematische beoordeling van de wervelkolom — niet alleen de Straight Leg Raise (SLR) op zichzelf.
• Correct geïnterpreteerde SLR-hoek en beenpijnpatroon
• Het klinisch onderscheiden van mechanische en inflammatoire rugpijn.
• Specifieke waarschuwingssignalen voor cauda equina worden gescreend en gedocumenteerd.
• Neurologie van de onderste ledematen, relevant voor de klinische vraag
• Passende managementcommunicatie, inclusief urgentieniveau.

Kijken — Voelen — Bewegen

Speciale testen

• Van voren en van achteren onderzocht — spieratrofie en asymmetrie geconstateerd.
• Palpatie van het ACJ, de subacromiale ruimte en de bicipitale groef
• De pijngrens werd vastgesteld op 60–120°.
• Externe rotatie beoordeeld met de elleboog langs het lichaam (screening op bevroren schouder).
• Hawkins-Kennedy en/of Neer werden ingeschakeld indien er sprake was van een mogelijke aanrijding.
• Een lege-bliktest wordt uitgevoerd als een scheur in de rotatorcuff wordt vermoed.
• Scapulaire ritme waargenomen tijdens abductie

• Correcte identificatie van de pijnlocatie in de boog (60-120° versus eindstand versus over de gehele boog)
• De Hawkins-Kennedy-test werd correct uitgevoerd en geïnterpreteerd.
• Onderscheid maken tussen impingement, rotator cuff-scheur en frozen shoulder.
• De juiste anatomische oriëntatiepunten werden gepalpeerd.
• De diagnose en het behandelplan werden duidelijk gecommuniceerd.

Kijken — Voelen — Bewegen

Speciale testen

• De draaghoek en de olecranonbursa werden geïnspecteerd.
• De laterale en mediale epicondylen afzonderlijk gepalpeerd.
• Volledige uitbreiding beoordeeld — vermeld indien beperkt
• Pronatie en supinatie beoordeeld
• De Cozen-test wordt uitgevoerd als er een vermoeden bestaat van laterale epicondylitis.
• De nervus ulnaris wordt gepalpeerd bij de mediale epicondyl als er mediale symptomen zijn.

• Onderscheid laterale van mediale epicondylitis correct.
• Correct uitgevoerde en geïnterpreteerde Cozen-test
• Er werd vastgesteld dat het verlies van extensie een indicator is voor gewrichtsvochtophoping.
• Er is gekeken naar en gescreend op betrokkenheid van de nervus ulnaris.
• Gecommuniceerd beheersplan inclusief advies over aanpassing van activiteiten

Kijken — Voelen — Bewegen

Speciale testen

• Zowel de rugzijde als de handpalmzijde werden geïnspecteerd.
• Er werd vastgesteld welke gewrichten betrokken waren: MCP, PIP, DIP, CMC (het patroon wijst op de diagnose).
• MCP-knijptest uitgevoerd
• De bewegingsvrijheid van de pols is gemeten.
• De atrofie van de thenar- en hypothenarspieren werd beoordeeld.
• Phalen en Tinel werden uitgevoerd indien CTS werd vermoed.
• Anatomisch onderzoek van de tabaksdoos bij palpatie na een val met pijn in de pols.
• Nagels gecontroleerd op psoriasisverschijnselen

• Correct geïdentificeerd gewrichtsverdelingspatroon en gekoppeld aan diagnose
• Phalen en Tinel correct uitgevoerd
• De grijpkracht objectief beoordeeld
• Anatomische beoordeling van de tabaksdoos indien klinisch geïndiceerd
• Bevindingen gekoppeld aan diagnostisch patroon en behandelplan

Kijken — Voelen — Bewegen

Speciale testen

• Waargenomen gangpatroon — Trendelenburg-patroon geconstateerd
• Gemeten beenlengtes (werkelijke en schijnbare)
• De trochanter major werd gepalpeerd op gevoeligheid.
• Eerst de interne rotatie beoordeeld — vergeleken met beide zijden
• De Thomas-test wordt uitgevoerd als er een fixatiecontractuur wordt vermoed.
• De FABER-test wordt uitgevoerd om de heup en het sacro-iliacaal gewricht te screenen.
• Liespijn versus pijn aan de zijkant van de heup versus pijn aan de achterkant van de heup onderscheiden

• Doelgerichte ganganalyse — correct geïdentificeerd patroon
• De Thomas-test is correct uitgevoerd, waarbij de lordose is geëlimineerd.
• Interne rotatie beoordeeld en geïdentificeerd als vroege indicator voor artrose.
• De locatie van de pijn is correct geïnterpreteerd (lies = gewricht; lateraal = slijmbeursontsteking/tendinopathie).
• De verwijscriteria en het behandelplan werden duidelijk gecommuniceerd.

Kijken — Voelen — Bewegen

Speciale testen

• Uitlijning beoordeeld en vochtophoping gedetecteerd (beide methoden)
• Quadricepsatrofie gemeten en bilateraal vergeleken
• De mediale en laterale gewrichtslijnen werden afzonderlijk gepalpeerd.
• Volledige extensie getest — vermeld indien beperkt
• McMurray wordt uitgevoerd als er een meniscusruptuur wordt vermoed.
• Lachman-test wordt uitgevoerd als er een kruisbandblessure wordt vermoed.
• Stabiliteit van de collaterale ligamenten getest

• Correcte detectie van vochtophoping met behulp van de juiste techniek voor de betreffende grootte.
• Gevoeligheid van de gewrichtslijn correct gelokaliseerd
• McMurray heeft correct gehandeld — onderscheid gemaakt tussen klik en pijn.
• Lachman-schuifmethode had de voorkeur boven de voorste schuifmethode — correct uitgevoerd
• De diagnose, urgentie en noodzaak voor beeldvormend onderzoek werden op passende wijze gecommuniceerd.

Kijken — Voelen — Bewegen

Speciale testen

• De uitlijning van de voetboog en achtervoet werd beoordeeld in staande en niet-belaste toestand.
• Palpatie van botstructuren (malleoli, naviculare, basis van de 5e middenvoetsbeentje)
• De regels van Ottawa zijn van toepassing indien er sprake is van een blessuregeschiedenis.
• De achillespees wordt bij palpatie onderzocht op verdikking en gevoeligheid.
• De Thompson-test wordt uitgevoerd als een achillespeesruptuur wordt vermoed.
• Palpatie van de hielaanhechting van de plantaire fascia
• MTP-compressie wordt uitgevoerd als er een vermoeden bestaat van inflammatoire artritis.

• De regels van Ottawa zijn correct toegepast en de onderbouwing is gedocumenteerd.
• Thompson-test correct uitgevoerd — resultaat correct geïnterpreteerd
• Achillespees tendinopathie klinisch te onderscheiden van een ruptuur
• Patroon van jicht versus inflammatoire versus mechanische artritis geïdentificeerd
• Gepaste urgentie toegepast — Achillespeesruptuur dezelfde dag nog doorverwezen
• De diagnose en het behandelplan werden duidelijk gecommuniceerd.

1. Positie — eerst staand. Vraag de patiënt om te gaan staan. Veel afwijkingen aan het scrotum (spataderen in de balzak, liesbreuk) zijn staand beter zichtbaar en verdwijnen in liggende positie. Vervolgens vraagt ​​u de patiënt om te gaan liggen voor een gedetailleerd palpatieonderzoek.Onderzoek de patiënt altijd eerst in staande positie. Een spatader in de zaadbal die alleen in staande positie aanwezig is, wordt volledig gemist als u begint met de patiënt in liggende positie.
2. Inspectie (staand):
   • Penis: huidconditie, phimosis (niet-terugtrekbare voorhuid), positie van de meatus (hypospadie/epispadie), eventuele laesies, zweren of afscheiding
   • Scrotum: huid (erytheem = epididymo-orchitis; verdikt/bruin = chronische ontsteking), grootte en symmetrie (links hangt normaal gesproken lager dan rechts - dit is normaal), zichtbare knobbels
   • Vraag de patiënt te hoesten: zwelling in de liesstreek die optreedt bij het hoesten = hernia (let op: zwelling kan ook in het scrotum voorkomen bij een indirecte hernia).
3. Palpatie van elke testikel (in staande positie, en vervolgens ter bevestiging in liggende positie): Gebruik de duim en de eerste twee vingers bij een voorzichtige bimanuele techniek. Beoordeel voor elke testikel het volgende:
   • Afmetingen: Een normale testikel van een volwassene is ongeveer 4 cm in de lengteas.
   • Consistentie: Stevig maar een beetje rubberachtig (zoals een hardgekookt ei zonder schaal).
   • oppervlakte: Glad en egaal — elke onregelmatigheid is zorgwekkend.
   • Tederheid: Normale testikels zijn licht gevoelig bij stevige druk.
   Palpeer altijd beide testikels. Asymmetrie in consistentie is de belangrijkste bevinding: de ene testikel is stevig en glad, terwijl de andere een onregelmatig, hard gedeelte heeft. Verwijs de patiënt dan met spoed door.
4. Bijbal (aan elke kant): De epididymis bevindt zich posterolateraal van de testis en is een stevige, langwerpige, koordachtige structuur. Een normale epididymis is glad en licht gevoelig. Gevoeligheid + warmte = epididymitis. Een gladde, stevige, bolvormige structuur die losstaat van de testis = epididymiscyste (komt vaak voor en is goedaardig).De epididymis bevindt zich ACHTER de teelbal. Als u een knobbel voelt en niet kunt vaststellen of het epididymis of teelbal is, is beeldvormend onderzoek waarschijnlijk nodig. "Kijk er eens goed naar": als u een knobbel duidelijk van de teelbal kunt onderscheiden, is het waarschijnlijk epididymis. Als het niet van de teelbal te onderscheiden is, betekent dit kanker, tenzij het tegendeel bewezen is.
5. Zaadstreng: Volg de zaadstreng vanaf elke testikel omhoog door het lieskanaal. Normaal: gladde, stevige zaadstreng. Een "zakje wormen" in de zaadstreng (erger in staande positie, beter liggend, verergert bij de Valsalva-manoeuvre) = varicocele. Opmerking: een varicocele aan de linkerkant komt vaak voor (de linker testikelader mondt haaks uit in de linker nierader); een nieuwe varicocele aan de rechterkant = onderzoek (kan wijzen op een obstructie van de vena cava inferior of de rechter nierader).
6. Transilluminatie — bij elke vorm van scrotale zwelling: Plaats in een verduisterde kamer een zaklamp (penlampje of telefoonlampje) achter de zwelling.
   • Transillumineert (gloeit rood/roze) = met vocht gevuld: hydrocele, spermatocele
   • Geeft GEEN doorlichting = vaste inhoud: tumor, hematocele, epididymo-orchitis
   Een hydrocele omringt de teelbal; de teelbal is er vaak niet in voelbaar. Transilluminatie is eenvoudig en duurt slechts 30 seconden. Er is geen excuus om het niet te doen bij een zwelling van het scrotum.
7. Liesstreek: Palpeer op lymfadenopathie (afvoer van lymfeklieren vanuit de testikels via de para-aortale lymfeklieren, niet via de liesklieren – maar pathologie van de penis/het scrotum voert wel afvoer af naar de liesklieren). Voer indien nodig een onderzoek uit naar een liesbreuk.

• Toestemming expliciet vastgelegd
• Begeleider aanwezig — naam en functie vastgelegd
• De patiënt werd eerst staand onderzocht.
• Inspectie van penis, scrotum en liesstreek uitgevoerd
• Beide testikels afzonderlijk gepalpeerd (grootte, consistentie, oppervlak, gevoeligheid)
• Beide bijballen werden gepalpeerd
• Zaadstrengen aan beide zijden beoordeeld
• Hoestimpuls beoordeeld op hernia
• Transilluminatie uitgevoerd om eventuele zwellingen op te sporen.
• Een intratesticulaire massa wordt duidelijk onderscheiden van een extratesticulaire massa.
• Lieslymfeklieren beoordeeld
• Bij elke verdachte bevinding wordt de nodige urgentie gecommuniceerd.

• Beheer de toestemming en zorg voor een professionele en expliciete begeleiding.
• De patiënt werd eerst staand onderzocht, niet alleen liggend.
• Correcte bimanuele palpatietechniek (duim + 2 vingers)
• De epididymis is correct gelokaliseerd en gepalpeerd (achterste positie).
• De zaadstreng is onderzocht en eventuele afwijkingen zijn vastgesteld.
• Transilluminatie is correct uitgevoerd indien er sprake is van zwelling.
• Correct vastgesteld of de massa intra- of extratesticulair was.
• Passende veiligheidsmaatregelen en urgentie worden getoond bij elke verdachte bevinding.
• Gedurende het hele proces heb ik in de juiste taal met de patiënt gecommuniceerd.
• De documentatie is compleet en bevat anatomische details.

1. Positie: Rugligging — patiënt half liggend (niet volledig plat), voeten bij elkaar en knieën iets uit elkaar. Als alternatief de linker zijligging (Sims-positie) voor lastige onderzoeken. Voldoende afgedekt — alleen het noodzakelijke blootleggen.Een goede lichtbron is essentieel. Richt het licht rechtstreeks op de vaginale opening. Bij weinig licht is een goed onderzoek niet mogelijk.
2. Externe inspectie: Inspecteer de vulva — huidconditie (atrofie, lichen sclerosus plaques, ulcera, condylomen), afwijkingen aan de schaamlippen, het gebied van de Bartholin-klieren (zwelling op 4 en 8 uur = Bartholin-cyste/abces), urethra-opening (prolaps, caruncula, afscheiding).Sla de uitwendige inspectie niet over. Lichen sclerosus, vulvaire intra-epitheliale neoplasie en genitale wratten zijn in dit stadium allemaal zichtbaar.
3. Speculumonderzoek:
   • Houd het speculum van Cusco vast met de bladen verticaal (handvat naar beneden gericht), breng het aanvankelijk onder een hoek van 45° in (naar achteren gericht) en draai het vervolgens horizontaal terwijl u verdergaat.
   • Zodra het instrument volledig is ingebracht, open je de mesjes en zoek je de baarmoederhals op.
   • Als de baarmoederhals moeilijk te zien is: vraag de patiënt om gebalde vuisten onder de billen te plaatsen — dit kantelt het bekken en maakt de baarmoederhals zichtbaar.
   • Inspecteer de baarmoederhals: kleur (roze = normaal; blauw/paars = zwangerschap), baarmoedermond (open/gesloten), ectropion (roodachtig gebied rond de baarmoedermond – cilinderepitheel, komt vaak voor, meestal goedaardig), erosies, poliepen, contactbloeding (bij aanraking).
   • Afscheiding: beschrijf de kleur, consistentie en geur. Mucopurulent = infectie (chlamydia, gonorroe). Kwarkachtig = candida. Onaangenaam ruikend, visachtig = bacteriële vaginose.
   • Neem indien nodig monsters af (uitstrijkje, HVS, endocervicale swab) voordat u de verwijdering uitvoert.
   • Bij het terugtrekken: open de mesjes langzaam een ​​klein beetje en inspecteer de vaginawanden tijdens het verwijderen (let op verzakking en letsels).
4. Bimanueel bekkenonderzoek:
   • Trek handschoenen aan en breng een glijmiddel op waterbasis aan.
   • Steek de wijsvinger en middelvinger van de dominante hand in de vagina, met de handpalm naar boven.
   • Plaats de buitenste hand (niet-dominante hand) op de onderbuik en druk zachtjes naar binnen.
   • De binnenste vingers tillen de baarmoeder naar de buitenste hand toe.
5. Bimanueel — beoordeel eerst de baarmoederhals: Voel met de binnenzijde van uw vingers aan de baarmoederhals – let op de positie (voor/achter) en de consistentie (stevig = normaal; zacht = zwangerschap, vleesbomen). Beweeg de baarmoederhals vervolgens voorzichtig heen en weer – dit is de test voor bewegingsgevoeligheid van de baarmoederhals (CMT). Pijn bij deze beweging duidt op een positieve CMT-test, wat een belangrijke bevinding is.CMT wordt ook wel "kroonluchterteken" genoemd — patiënten met ernstige PID kunnen van de tafel springen als je dit test. Test het voorzichtig. Documenteer het nauwkeurig.
6. Bimanueel — onderzoek de baarmoeder: Plaats de binnenvingers onder de baarmoederhals en druk met de buitenhand naar beneden. Breng de baarmoeder tussen beide handen. Beoordeel: grootte (normaal = 7-8 cm, vergelijk met een peer), vorm (regelmatig of onregelmatig = vleesbomen), consistentie, beweeglijkheid (vrij beweeglijk versus vast = endometriose/PID-verklevingen), gevoeligheid.Anteroversie van de baarmoeder (meest voorkomend): gemakkelijk te voelen. Retroversie (20% normaal): ligt richting het heiligbeen en is mogelijk moeilijker aan de voorzijde te voelen — probeer de baarmoeder aan de achterzijde te voelen met de inwendige vingers. Niet pathologisch.
7. Bimanueel — adnexa: Beweeg de binnenste vingers zijwaarts in elke fornix. Druk de buitenste hand in de corresponderende fossa iliaca. Beoordeel beide zijden: de eierstokken en eileiders zijn normaal gesproken niet palpabel. Elke palpabele adnexale massa of gevoeligheid is abnormaal. Bilaterale adnexale gevoeligheid + CMT = PID, tenzij anders bewezen.
8. Compleet: Trek de vingers voorzichtig terug. Bied de patiënt tissues aan. Leg de bevindingen in begrijpelijke taal uit. Documenteer alles direct.

• Uitdrukkelijke mondelinge toestemming verkregen en vastgelegd.
• Begeleider — naam en functie vastgelegd
• Zorg voor een goede lichtbron voordat de patiënt in de juiste positie wordt geplaatst.
• Apparatuur wordt klaargelegd VOORDAT de patiënt wordt gevraagd zich uit te kleden
• De uitwendige geslachtsorganen worden gecontroleerd voordat het speculum wordt ingebracht.
• Speculum opgewarmd in water (GEEN glijmiddel bij het nemen van monsters)
• De baarmoederhals is volledig in beeld gebracht — de opening, afscheiding en het oppervlak zijn beschreven.
• De vereiste monsters zijn correct genomen.
• Vaginale wanden geïnspecteerd tijdens terugtrekking van het speculum.
• Bimanueel uitgevoerd nadat het speculum verwijderd is
• Gevoeligheid bij beweging van de halswervels SPECIFIEK getest en gedocumenteerd
• Kenmerken van de baarmoeder (grootte, positie, gevoeligheid, beweeglijkheid)
• Beide adnexa beoordeeld
• De patiënt bood weefsel aan en legde de bevindingen in begrijpelijke taal uit.

• Toestemming en begeleiding worden professioneel en expliciet geregeld.
• Apparatuur klaarzetten voordat de patiënt wordt gevraagd zich uit te kleden (geen gehaast tijdens het onderzoek)
• Correcte inbrengtechniek van het speculum — juiste hoek, op het juiste moment geopend.
• De baarmoederhals is correct geïdentificeerd en volledig in beeld gebracht.
• Vaginale wanden geïnspecteerd tijdens terugtrekking
• Correcte bimanuele techniek — binnenhand met de handpalm naar boven, buitenhand actief
• CMT specifiek getest — resultaat gedocumenteerd (positief of negatief)
• De baarmoeder wordt gekarakteriseerd met de juiste termen (grootte, positie, beweeglijkheid, gevoeligheid).
• Beide adnexa worden beoordeeld — niet slechts één kant
• Gedurende elke stap heb ik op een respectvolle manier met de patiënt gecommuniceerd.
• Bevindingen geïnterpreteerd in een klinische context en er wordt op passende wijze naar gehandeld.
• De documentatie is compleet, inclusief alle positieve en negatieve bevindingen.

1. Inspectie — Positie 1: Rechtop zittend, armen langs het lichaam. Let op de volgende kenmerken: symmetrie (lichte asymmetrie is normaal; een significante verandering ten opzichte van het gebruikelijke is dat niet), verandering in grootte, vorm, huidveranderingen (erytheem, sinaasappelhuid, putjes, ulceratie), veranderingen aan de tepels (ingetrokken tepels – noteer of dit al langer bestaat of nieuw is, eczeem/ziekte van Paget, afscheiding).Peau d'orange (huid die op sinaasappelschil lijkt) = lymfoedeem van de huid als gevolg van verstopte lymfevaten = onderliggend carcinoom totdat het tegendeel bewezen is.
2. Inspectie — Positie 2: Handen stevig op de heupen gedrukt. Dit zorgt voor samentrekking van de grote borstspier, waardoor eventuele verklevingen of deukjes in de bovenliggende huid door een diepe tumor worden geaccentueerd. Let op asymmetrische deukjes of plooien die in rust niet zichtbaar zijn.
3. Inspectie — Positie 3: Armen boven het hoofd geheven. Er wordt opnieuw gezocht naar huidverklevingen of tepelverklevingen die zichtbaar worden wanneer de huid wordt uitgerekt. Ook worden afwijkingen aan de onderste pool van de tepel zichtbaar.
4. Palpatie — positioneer de patiënt: Vraag de patiënt om in een hoek van 45° op de rug te gaan liggen, met de arm aan dezelfde kant achter het hoofd omhoog. Hierdoor wordt de borst plat tegen de borstwand gedrukt en is palpatie veel nauwkeuriger.Onderzoek nooit een zittende patiënt; de borst hangt dan verder van de borstwand af en knobbeltjes worden gemakkelijk over het hoofd gezien. De arm moet achter het hoofd zijn om een ​​zinvol onderzoek te kunnen uitvoeren.
5. Palpatie — techniek: Gebruik de platte vingertoppen (niet de vingertoppen) en maak zachte maar stevige cirkelvormige bewegingen. Houd de vingers plat tegen de borstkas. Werk systematisch alle zones af:
   • Bovenste buitenste kwadrant (meest voorkomende locatie voor borstkanker) + okselstaart
   • Bovenste binnenste kwadrant
   • Onderste binnenste kwadrant
   • Onderste buitenste kwadrant
   • Subareolaire zone (onder de tepel)
   De okselklier (staart van Spence) loopt door tot in de oksel. Vergeet deze niet, want hij bevat borstweefsel en is een plek waar knobbeltjes kunnen ontstaan.
6. Als er een knobbel wordt gevonden, beschrijf deze dan volledig:
   • website: Welk kwadrant, afstand tot de tepel, klokpositie
   • Afmetingen: Schat de afstand in centimeters met behulp van je vingers/liniaal.
   • Vorm: Rond, ovaal, onregelmatig
   • Consistentie: Zacht, stevig, hard
   • oppervlakte: Glad, onregelmatig, knobbelig
   • borders: Goed gedefinieerd versus slecht gedefinieerd/onduidelijk
   • Mobiliteit: Mobiel versus vast aan de huid erboven of aan dieper gelegen weefsels eronder.
   • Huidhechting: Vraag de patiënt om de arm op te tillen — ontstaat er een kuiltje in de huid boven de bult?
   • Tederheid: Let op: goedaardige knobbels kunnen gevoelig zijn, terwijl kwaadaardige knobbels dat vaak niet zijn.
7. Tepelonderzoek: Controleer op ingetrokken tepels (vraag of dit nieuw is), eczeem, ulceratie en de ziekte van Paget (eczeemachtige veranderingen aan de tepel = doorverwijzen). Druk voorzichtig melk af: plaats twee vingers van elke hand aan weerszijden van de tepelhof en druk richting de tepel. Noteer de kleur van de afscheiding (helder, melkachtig, groen/bruin = geen reden tot bezorgdheid; bloederig = doorverwijzen).
8. Axillaire lymfeklieren: Vraag de patiënt om de arm op uw onderarm te laten rusten (dit ontspant de oksel). Plaats uw hand in de okselholte en palpeer alle vier de okselspieren:
   • Apicaal (diep in de oksel — boven)
   • Voorste / borstspier (langs de voorste okselplooi)
   • Posterior / subscapulair (langs de achterste plooi)
   • Lateraal / humeraal (langs de bovenkant van de humerus)
9. Supraclaviculaire fossa: Staand of zittend achter de patiënt, palpeer beide supraclaviculaire fossa's. Elke stevige lymfeklier in deze fossa's in combinatie met een knobbeltje in dezelfde borst duidt op metastasen.
10. Herhaal dit voor de andere borst. Een bilateraal onderzoek is altijd vereist.

• Uitdrukkelijke toestemming en aanwezigheid van een begeleider vastgelegd.
• De inspectie werd in alle drie de posities uitgevoerd (armen langs het lichaam, handen in de zij, armen omhoog).
• Patiënt correct gepositioneerd voor palpatie (45°, arm achter het hoofd)
• Gebruik de vingertoppen (niet de vingertoppen).
• Systematische palpatie van alle kwadranten, inclusief de oksel en staart.
• Subareolaire gebied gepalpeerd
• Tepel onderzocht en voorzichtig uitgeknepen
• Okselklieren gepalpeerd (alle vier groepen)
• Supraclaviculaire fossa's bilateraal gepalpeerd
• Bilateraal onderzoek uitgevoerd (beide borsten)
• Elke knobbel die volledig is gekarakteriseerd (locatie, grootte, vorm, consistentie, grenzen, beweeglijkheid, verankering)
• Bij elke verdachte bevinding wordt de nodige urgentie gecommuniceerd.

• Alle drie inspectieposities werden systematisch gebruikt.
• De patiënt moet correct gepositioneerd zijn voor palpatie (arm achter het hoofd, niet plat op de grond of zittend).
• Correcte palpatatietechniek (platte vingertoppen, cirkelvormige bewegingen, systematisch)
• Axillaire staart specifiek gepalpeerd
• Tepelinspectie en voorzichtige expressie uitgevoerd
• Correcte okselklierpunctie (arm ondersteund, alle vier groepen)
• Supraclaviculaire fossa's worden bilateraal beoordeeld.
• Indien een knobbel wordt gevonden: volledig gekarakteriseerd aan de hand van alle beschrijvingen, huidverkleving getest.
• Klinische indruk weergegeven en passende doorverwijzing/vangnetprocedure gecommuniceerd.
• Communiceerde gedurende het hele proces op een gevoelige manier met de patiënt.
• De documentatie is compleet, nauwkeurig en ondersteunt klinische besluitvorming.

1. Rioolbuis Inspectie: Spieratrofie (LMN), spiertrekkingen (LMN, met name ALS), abnormale houding, rusttremor (Parkinson) versus intentietremor (cerebellaire aandoeningen).
2. Toon: Bovenste ledematen — rollen vanuit pols en elleboog. Onderste ledematen — passief rollen van knie/heup. Verhoogde (spastische/rigide) versus verlaagde (slappe) beweging. Tandwielrigiditeit (Parkinson) — voelbaar als een ratelmechanisme tijdens passieve beweging.
3. Vermogen: Test met weerstand, beoordeel met behulp van de MRC-schaal (0-5). Bovenste ledematen: schouderabductie, elleboogflexie/-extensie, polsextensie, vingerstrekking, vingerabductie. Onderste ledematen: heupflexie, knieflexie/-extensie, enkel dorsiflexie, plantairflexie.Piramidale (UMN) zwaktepatroon: schouderabductoren, elleboogextensoren, polsextensoren in de armen; heupflexoren, knieflexoren, enkel dorsiflexoren in de benen.
4. Reflexen: Biceps (C5/6), triceps (C7), supinator (C5/6), knie (L3/4), enkel (S1). Plantarreflex (strijken van de voetzool van lateraal naar mediaal — normaal = flexor tenen; extensor = UMN). Afwezige reflexen = LMN of ernstige UMN in de acute fase.
5. Coördinatie: Vinger-neus-test (cerebellaire tremor = intentietremor, wijzen naar het verleden). Hiel-scheenbeen-test. Dysdiadochokinesis (snel afwisselende bewegingen).
6. Gevoel (indien van toepassing): Lichte aanraking, prikgevoeligheid, vibratiegevoel (stemvork bij botuitsteeksel), proprioceptie. Het patroon van het functieverlies is bepalend voor de diagnose: handschoen-en-kouspatroon = perifere neuropathie; dermatomaal patroon = zenuwwortelpatroon; hemilichaampatroon = centraal patroon.
7. Gang: Observeer de patiënt tijdens het lopen. Hemiplegische gang (circumductie, arm gebogen gehouden — bovenste motorneuron). Voetdrop/stapgang (onderste motorneuron, nervus peroneus communis). Breedbasige atactische gang (cerebellum). Festinante gang (Parkinson). Antalgische gang (musculoskeletaal).

• Onderzoek gericht op de klinische vraag uit de anamnese.
• Gecontroleerd op spieratrofie, spiertrekkingen, houding en tremoren.
• Toon correct beoordeeld (passieve roltechniek)
• Vermogen beoordeeld met behulp van de MRC-schaal en geregistreerd
• Reflexen getest — en plantaire respons correct opgewekt
• Coördinatie getest (vinger-neus en/of hiel-scheenbeen)
• Gangpatroon waargenomen
• Gevoelstest indien klinisch geïndiceerd
• Het UMN- versus LMN-patroon is correct geïdentificeerd.
• Bevindingen gekoppeld aan diagnose en klinisch plan

• Het onderzoek werd afgestemd op de klinische situatie in plaats van routinematig te worden uitgevoerd.
• Correcte spiertonusbeoordelingstechniek — passieve, ontspannen beweging van de ledematen
• Correcte vermogenstesttechniek en MRC-classificatie
• Correcte reflextechniek — juiste peeshamer, correcte positie
• De plantaire respons werd correct uitgevoerd en geïnterpreteerd.
• Correcte identificatie van het UMN- versus LMN-patroon op basis van de bevindingen.
• Gangpatroon correct geobserveerd en gekarakteriseerd
• De bevindingen en diagnose werden duidelijk gecommuniceerd, inclusief de passende vervolgstappen.
• De documentatie geeft een nauwkeurige weergave van de bevindingen en de klinische redenering.

1. Gezichtsscherpte: Snellen-kaart op 6 meter (of een nabijzichtkaart). Elk oog afzonderlijk, met bril/contactlenzen indien gedragen. Noteer als 6/6, 6/9, 6/18 enz. (6/6 = normaal). Indien geen kaart beschikbaar is: tel de vingers, observeer handbewegingen, neem licht waar.
2. leerlingen: Grootte, symmetrie, reactie op licht (direct en consensueel). Zwaailamptest voor RAPD (relatief afferent pupildefect – de pupil verwijdt zich wanneer je er een zaklamp op richt = laesie van de oogzenuw aan die kant).
3. Oogbewegingen: "Volg mijn vinger." Bedek alle blikrichtingen — horizontaal en verticaal. Let op: dubbelzien, nystagmus (ritmische schokkerige oogbewegingen), uitval van de geconjugeerde blik (verlamming van de hersenzenuwen — III, IV, VI).
4. Visuele velden (confrontatie): Ga tegenover de patiënt zitten op armlengte afstand. Vergelijk uw eigen gezichtsveld. Beweeg een vinger heen en weer van buiten het gezichtsveld naar binnen – de patiënt moet aangeven wanneer hij/zij dit ziet. Test vier kwadranten per oog. Alleen grove screening – identificeert grote gezichtsvelddefecten.
5. Uitwendig oog: Conjunctiva (rood, bleek), sclera (geelzucht, episcleritis/scleritis), cornea (ulcera, arcus), oogleden (entropion, ectropion, ptosis, zwelling van de oogleden).

1. Bereid de kamer voor: Dim het licht – niet helemaal donker, maar gewoon wat minder fel. Hierdoor verwijdt de pupil zich iets, waardoor je een groter gebied hebt om doorheen te werken. Bij fel licht kun je een niet-verwijde pupil niet goed onderzoeken.In de huisartsenpraktijk worden formele pupilverwijdende oogdruppels (tropicamide) gebruikt voor oogonderzoek bij diabetespatiënten. Voor een algemeen onderzoek is het dimmen van de ruimte meestal voldoende.
2. Stel de oftalmoscoop in: Schakel het apparaat in. Zet de draaiknop op nul (0) — dit is voor emmetrope (normale) ogen. Als de patiënt zeer bijziend (myopisch) is, draai de knop dan naar min (rode cijfers). Als de patiënt zeer verziend (hypermetroop) is, draai de knop dan naar plus (groen/zwarte cijfers). Begin bij nul en stel indien nodig bij.Met de draaiknop kunt u de scherpstelling aanpassen; de helderheid verandert NIET. Gebruik hem om het netvlies van elke patiënt scherp in beeld te brengen.
3. Welk oog te gebruiken — altijd hetzelfde oog: Om het RECHTERoog van de patiënt te onderzoeken, gebruikt u UW rechteroog en houdt u de oftalmoscoop in uw RECHTERhand. Om het LINKERoog te onderzoeken, gebruikt u uw LINKERoog en linkerhand. Zo kunt u dichtbij komen zonder elkaars hoofd te stoten.Dit voelt in het begin onnatuurlijk aan als je rechtshandig bent. Oefen met beide handen.
4. Uitgangspositie en -hoek: Ga op ongeveer 30 cm afstand van de patiënt staan. Benader de patiënt vanuit een hoek van ongeveer 15° opzij (niet recht van voren). Schijn met de lamp op de pupil – u zou een heldere oranje gloed door de pupil moeten zien. Dit is de rode reflexAfwezige rode reflex = dichte cataract, glasvochtbloeding of retinoblastoom (bij een kind — spoedverwijzing).
5. Vaar langzaam naar binnen en volg de schepen: Zodra je de rode reflex ziet, beweeg je langzaam dichterbij terwijl je het licht op de pupil gericht houdt. Wanneer je tot op enkele centimeters afstand bent, begin je details op het netvlies te zien. Volg een bloedvat richting de oogzenuwschijf – de bloedvaten komen samen op de schijf als spaken van een wiel. De schijf bevindt zich meestal aan de nasale zijde (richting de neus).
6. Onderzoek eerst de oogzenuwschijf: De schijf is een lichtroze/crème cirkel. Beoordeling:
   • Kleur: Normaal = roze. Bleek = optische atrofie (MS, glaucoom, compressie)
   • Marges: Normaal = scherp. Wazig/onduidelijk = papiloedeem (verhoogde intracraniale druk — urgent)
   • Verhouding tussen cup en schijf: Normaal = <0.5. Grote cup = verdenking op glaucoom.
7. Volg de schepen: Volg de slagaders en aders naar elk kwadrant. Slagaders: smaller, helderder rood. Aders: breder, donkerder. Let op: AV-inkeping (slagader die de ader samendrukt op het kruispunt = hypertensie), zilverdraadpatroon (slagaders zien er helder/reflecterend uit = hypertensie), bloedingen, exsudaat.
8. Let op bloedingen en wondvocht:
   • Punt-/vlekbloedingen: Klein rond bultje = diabetes (microaneurysma's)
   • Vlammenbloedingen: Oppervlakkig, zich verspreidend = hypertensie, CRVO
   • Harde exsudaat: Felgeel, scherpe randen = lipideafzettingen bij diabetes/hypertensie
   • Zachte afscheidingen ("wattenpluisjes"): Witte, pluizige vlekken = infarct in de zenuwvezellaag (diabetes, hoge bloeddruk)
9. Controleer de macula: Vraag de patiënt om recht in het licht te kijken. De macula bevindt zich net temporaal (richting het oor) van de oogzenuwschijf. Deze ziet er iets donkerder uit. Maculadegeneratie uit zich als drusen (gele afzettingen) of pigmentveranderingen.

• De ruimte werd gedimd voordat de aanvang begon.
• Correcte oogmatching toegepast (rechteroog tegen rechteroog, linkeroog tegen linkeroog)
• Rode reflex gecontroleerd voordat we verder gingen.
• Oogzenuwschijf gevonden en beoordeeld (kleur, randen, cup)
• De bloedvaten werden gevolgd; er werd gezocht naar bloedingen en exsudaat.
• Macula beoordeeld (patiënt gevraagd naar licht te kijken)
• Gezichtsscherpte en pupillen beoordeeld
• Bevindingen correct geïnterpreteerd en gedocumenteerd
• Bij papiloedeem of een afwezige rode reflex moet de urgentie adequaat worden erkend.

• Zorg voor voldoende dimlicht in de ruimte voordat u begint.
• De juiste oogvergelijkingstechniek toegepast.
• De rode reflex correct beoordeeld
• Ik ben dicht genoeg bij de patiënt gekomen om de details van de tussenwervelschijf te kunnen zien.
• Correct geïdentificeerde en beschreven oogzenuwschijf
• De bloedvaten werden gevolgd en eventuele afwijkingen werden vastgesteld.
• Bevindingen correct geïnterpreteerd — graad van retinopathie indien aanwezig
• De bevindingen werden in begrijpelijke taal aan de patiënt meegedeeld.
• Herken de klinische urgentie van papiloedeem indien aanwezig.

1. Kies de juiste maat speculum: Voor volwassenen: gebruik de grootste oorspreider die comfortabel past. Kleinere oorspreiders beperken het zicht. Zorg dat u verschillende soorten oorspreiders bij de hand hebt.
2. Plaats de patiënt in de volgende positie: Zittend, met het hoofd iets van je afgewend. Bij kinderen: hoofd opzij gekanteld, ouder houdt het kind vast.Forceer nooit een speculum. Als het kanaal erg smal of gezwollen is, let dan op de grens van het zicht en forceer niet als het pijn doet.
3. Maak de gehoorgang recht — de richting is belangrijk:
   • volwassenen: Trek aan de oorschelp (buitenoor). heen en terug Gebruik je niet-dominante hand. Dit maakt het S-vormige volwassen kanaal recht.
   • Kinderen jonger dan ~7 jaar: Trek aan de oorschelp rechte rug of iets naar beneden. Het geboortekanaal van een baby heeft een andere bocht.
   Deze stap wordt het vaakst overgeslagen, maar is wel de belangrijkste. Zonder deze stap kijk je naar de wand van de gehoorgang, niet naar het trommelvlies.
4. Voorzichtig inbrengen: Houd de otoscoop vast als een pen (tenzij u bent opgeleid in bijvoorbeeld Leeds, waar u hem ondersteboven houdt, wat de veiligere techniek is). Steun met uw hand (of met uw pink bij de ondersteboven-techniek) tegen het hoofd van de patiënt, zodat de speculum niet verder naar binnen wordt geduwd. Breng de speculum in een lichte neerwaartse en voorwaartse hoek in. U zou de gehoorgang moeten zien – een met huid beklede tunnel. Schuif de speculum langzaam verder totdat het trommelvlies in beeld komt.
5. Waarop moet je letten als je het trommelvlies kunt zien? Zie onderstaande interpretatiegids.

1. Externe inspectie: Zwelling, asymmetrie, huidveranderingen boven de neus.
2. Anterieure rhinoscopie (met behulp van een otoscoop of speciaal speculum): Kantel het hoofd iets naar achteren. Gebruik een groot speculum. Til de punt van de neus op om in elk neusgat te kijken. Let op: de positie van het neusschot (scheef?), de neusschelpen (vergroot/gezwollen – bleek en oedemateus bij allergische rhinitis, rood bij infectieuze rhinitis), poliepen (bleke, vlezige, druifvormige massa's die de neuspassage blokkeren), afscheiding (waterig = allergie, slijm-etterig = infectie, eenzijdig = vreemd voorwerp bij een kind of tumor).
3. Controleer de doorgang: Vraag de patiënt om de mond te sluiten en afwisselend door elk neusgat te ademen — hiermee wordt de luchtstroom beoordeeld.

1. Positie: Goed licht (penlampje). Vraag de patiënt om de mond wijd open te doen en "ahh" te zeggen — hierdoor zakt de tong en opent de keelholte.
2. Amandelen en keelholte: Let op de volgende kenmerken: grootte van de amandelen (ingedeeld in graden I-IV), roodheid, exsudaat (witte vlekken op de amandelen = bacteriële amandelontsteking versus virale ontsteking), pus in de amandelcrypten, afwijking van de huig (amandelamandelen = peritonsillair abces, huig naar de tegenoverliggende kant gedrukt).
3. Tong en mondbodem: Let op eventuele ulceraties (aften – goedaardig; aanhoudende pijnloze ulcera langer dan 3 weken = verwijzing naar een 2WW-programma), een laagje op de huid en bleekheid.
4. Centor / FeverPAIN-criteria in de praktijk: Gebruik deze score als leidraad voor de antibioticakeuze bij keelpijn. FeverPAIN-score ≥4: overweeg antibiotica. Centor-score ≥3: waarschijnlijker een streptokokkeninfectie.

• Correcte oorschelptrektechniek toepassen (omhoog-naar-achter bij volwassenen, naar achteren/beneden bij kinderen)
• Beide oren onderzocht
• TM beschreven (kleur, lichtreflectie, integriteit, positie)
• Was wordt vermeld indien het zicht wordt belemmerd.
• Neusonderzoek wordt uitgevoerd indien er symptomen aanwezig zijn.
• Keel onderzocht bij voldoende licht
• Amandelen, huig en achterste keelholte beoordeeld
• Waarschuwingssignalen herkend (stridor, verplaatsing van de huig, aanhoudende zweer)

• Correcte otoscooptechniek — geschikt speculum, correcte oorschelptrekking
• Gebruik van de ondersteunde handtechniek — veilige inbrenging van het speculum
• TM correct geïdentificeerd en bevindingen nauwkeurig beschreven
• Het normale trommelvlies correct onderscheiden van acute otitis media (AOM), otitis media met effusie (OME) of perforatie.
• Systematisch keelonderzoek — amandelen, huig, achterwand
• Correct gebruik van de FeverPAIN/Centor-criteria bij de beoordeling van de keel.
• Alarmsignalen worden met de nodige urgentie herkend.

1. Voldoende belichting en lichtinval: Onderzoek het gebied bij goed licht. Bekijk het hele gebied – kijk niet alleen naar de laesie die de patiënt aanwijst. Controleer de omliggende huid op satellietlaesies.
2. Karakteriseer de laesie — gebruik het ABCDE-raamwerk:
   A — Asymmetrie

   Onregelmatige vorm — de ene helft is geen spiegelbeeld van de andere.

   B — Grens

   Rafelige, gekartelde of wazige randen

   C — Kleur

   Variatie binnen de laesie — een mengsel van bruin, zwart, rood en wit.

   D — Diameter

   >6 mm — maar melanomen kunnen ook kleiner zijn.

   E — Evolutie

   Verandering in de loop van de tijd — het belangrijkste kenmerk van GP

3. Beoordeel ook: Locatie (blootgesteld aan de zon?), grootte (gemeten in mm), oppervlak (glad/ruw/geülcereerd/bloedend), verhoging (vlak/verhoogd/nodulair/gesteeld), omringende huid (erytheem, satellietlaesies, induratie).
4. Beschrijf het primaire type laesie: Macula (vlak, alleen kleurverandering), papel (<5 mm verhoogd), plaque (>5 mm verhoogd, vlak), nodule (diep verhoogd), vesikel (klein, met vocht gevuld), bulla (groot, met vocht gevuld), pustel (pus), urticaria (netelroos), zweer (huidbeschadiging).
5. Regionale lymfeklieren: Palpeer de relevante afvoerende lymfeklieren als er een vermoeden van maligniteit bestaat. Melanoom op de rug → okselklieren. Melanoom op het been → liesklieren.

• De laesie werd onderzocht bij goede verlichting met voldoende belichting.
• Het ABCDE-raamwerk toegepast op elke gepigmenteerde laesie.
• Afmetingen gemeten in mm
• Omringende huid en satellietlaesies gecontroleerd
• De evolutiegeschiedenis vroeg zich af of dit niet al in de geschiedenis was vastgelegd.
• Regionale lymfeklieren worden gepalpeerd indien er een vermoeden van maligniteit bestaat.
• De NICE 2WW-criteria zijn correct toegepast.
• Indien er twijfel bestaat of indien er een verwijzing nodig is, wordt de laesie gefotografeerd voor de administratie.

• Er wordt gebruikgemaakt van een systematische ABCDE-aanpak — niet zomaar "ziet er goed uit".
• De omliggende huid en satellietlaesies werden specifiek gecontroleerd.
• De geschiedenis van de evolutie vroeg specifiek naar...
• Goedaardige en verdachte verschijnselen correct onderscheiden.
• Bij verdachte bevindingen wordt de nodige urgentie betracht.
• Nauwkeurige documentatie ter ondersteuning van klinische besluitvorming.

1. Toestemming en begeleiding: Uitdrukkelijke mondelinge toestemming. Naam en rol van de begeleider vastgelegd. Uitleg: "Ik ga een rectaal onderzoek doen — ik zal voorzichtig één vinger in uw anus brengen. Ik zal zo snel mogelijk werken en onmiddellijk stoppen als u mij daarom vraagt."
2. Positie: Linker zijligging (patiënt op de linkerzij, knieën opgetrokken naar de borst – "als een bal"). Dit is de standaardpositie voor huisartsenzorg. Dorsale lithotomie (op de rug) is een alternatief.De linker zijligging is meestal comfortabeler voor de patiënt en biedt goede toegang voor de onderzoeker. Zorg ervoor dat de patiënt goed is afgedekt — leg alleen datgene bloot wat nodig is.
3. Eerst een externe inspectie: Voordat u een vinger inbrengt, bekijk dan de huid rond de anus. Let op: huidflapjes (aambeien, ziekte van Crohn), uitwendige aambeien (blauw/paars), kloven (pijnlijke scheurtjes op 6 of 12 uur – de patiënt kan al bij inspectie een grimas trekken), fistelopeningen, condylomen (wratten), roodheid en ulceratie.
4. Gebruik royaal smeermiddel: Breng glijmiddel aan op uw gehandschoende wijsvinger. Voldoende glijmiddel is niet alleen comfortabeler voor de patiënt, maar maakt het onderzoek ook informatiever; een droog onderzoek veroorzaakt valse weerstand.
5. Invoeging: Plaats de punt van uw ingevette wijsvinger bij de anusrand. Vraag de patiënt om langzaam uit te ademen. Terwijl de patiënt uitademt en ontspant, oefent u zachtjes druk uit totdat de sluitspier ontspant en uw vinger naar binnen glijdt. Duw NIET voorbij de weerstand.Als de patiënt zich aanspant, pauzeer dan, stel hem/haar gerust en vraag hem/haar om weer uit te ademen. Forceer nooit de inbrenging. Als inbrenging onmogelijk is vanwege pijn, stop dan, documenteer de situatie en overweeg een anale fissuur of anale stenose.
6. Beoordeel de sluitspiertonus: Normale spierspanning = stevige weerstand rond uw vinger, maar niet pijnlijk. Verminderde spierspanning = slappe sluitspier (neurologische oorzaak, eerdere operatie, zwangerschapscomplicatie). Verhoogde spierspanning = hypertonie (kloofje, angst, infectie).
7. Systematisch roteren: Draai uw vinger 360° om het rectale slijmvlies in alle richtingen te beoordelen. Voel naar: knobbels (hard, onregelmatig = mogelijk carcinoom), gevoeligheid (aan de voorzijde = prostatitis of bekkenpathologie), onregelmatigheden van het slijmvlies.
8. Prostaatonderzoek (mannelijke patiënten): Voel aan de voorzijde. Normale prostaat: glad, rubberachtig, tweelobbig met een centrale groef, niet pijnlijk. Afwijkende bevindingen — zie onderstaande tabel.Het is niet mogelijk om de gehele prostaat via het rectum betrouwbaar te beoordelen, alleen het achteroppervlak. Een normale prostaatuitslag sluit prostaatkanker niet uit. De PSA-waarde is een aanvullende test.
9. Haal de handschoen eruit en inspecteer hem: Let op: kleur van de ontlasting (normaal bruin, zwart = melena, felrood = bloeding in het onderste deel van het maag-darmkanaal), bloed (vers rood = aambeien/anale fissuur/kanker), slijm. Documenteer de bevindingen met de handschoenen nauwkeurig.

• Uitdrukkelijke toestemming en aanwezigheid van een begeleider vastgelegd.
• Patiënt in linker zijligging, adequaat afgedekt.
• Uitwendige inspectie uitgevoerd vóór plaatsing.
• Ruim voldoende smeermiddel aangebracht
• De tonus van de sluitspier werd beoordeeld en gedocumenteerd.
• Volledige rotatie van 360° van de vinger — slijmvlies beoordeeld
• Prostaatonderzoek bij mannelijke patiënten (indien nodig)
• Handschoen gecontroleerd bij verwijdering — kleur, bloed en slijm gedocumenteerd.
• Passende maatregelen genomen bij afwijkende bevindingen van de prostaat.

• Toestemming en begeleiding worden professioneel geregeld.
• Uitwendige inspectie uitgevoerd vóór plaatsing.
• Correcte inbrengtechniek — langzaam, terwijl de patiënt uitademt
• De sfinctertonus correct beoordeeld en beschreven.
• De prostaat wordt correct gekarakteriseerd indien beoordeeld.
• Handschoen geïnspecteerd en bevindingen gedocumenteerd
• Er werd gedurende het hele proces op een gevoelige manier gecommuniceerd.
• Gepaste urgentie bij verdachte bevindingen

1. Cervicale lymfeklieren (meestal beoordeeld door de huisarts): Ga achter de patiënt staan. Gebruik beide handen tegelijk en vergelijk de linker- en rechterkant. Voel systematisch naar de volgende lymfeklieren: submentaal (onder de kin), submandibulair, anterieur cervicaal (voorste driehoek), posterieur cervicaal (achterste driehoek), pre-auriculaire, post-auriculaire, occipitale en supraclaviculaire.Supraclaviculaire fossa: palpeer met het hoofd van de patiënt lichtjes naar u toe gekanteld — dit ontspant de musculus sternocleidomastoideus (SCM). Een harde knobbel in de linker supraclaviculaire fossa (Virchow-knobbel / Troisier-teken) = maag- of buikvlieskanker, tenzij het tegendeel bewezen is.
2. Axillaire lymfeklieren: Leg de arm van de patiënt op uw arm. Vorm een ​​kommetje met uw hand en plaats deze in de okselholte. Beweeg uw vingers langs de binnenwand naar beneden. Palpeer alle spiergroepen: apicaal (in de koepel), anterieur (pectoralis), posterieur (subscapula), lateraal (langs de humerus) en centraal.
3. Lieslymfeklieren: Horizontale keten (langs het liesband – voert bloed af van het onderste ledemaat, de huid rond de anus en de uitwendige geslachtsorganen). Verticale keten (langs de grote saphena-ader). Let op of deze oppervlakkig of diep ligt.
4. Karakteriseer elke voelbare knoop:
   • Afmetingen: cm
   • Consistentie: zacht en gevoelig (reactief/infectie) versus stevig (lymfoom) versus hard en vast (uitgezaaid carcinoom)
   • Mobiliteit: mobiel versus vast/vastgemaakt
   • Tederheid: gevoelig = reactief/infectie; niet-gevoelig = lymfoom of kwaadaardigheid
   • Aantal en verdeling: één regio = lokale oorzaak; meerdere regio's = systemische oorzaak

1. Rioolbuis Inspectie: Ga ervoor staan. Vraag de patiënt te slikken (geef hem of haar een glas water). Een normale schildklier is niet zichtbaar. Een struma beweegt mee met slikken – dit onderscheidt een schildkliergerelateerde zwelling in de nek van een niet-schildkliergerelateerde zwelling.
2. Palpatie: Ga achter de patiënt staan. Plaats beide handen om de nek, met de vingertoppen in het midden. Lokaliseer de isthmus (net onder het schildkraakbeen). Voel beide kwabben aan de zijkant van de luchtpijp. Vraag de patiënt om nogmaals te slikken – voel de klier onder uw vingers bewegen.Een zwelling van de schildklier die niet meebeweegt met slikken, is waarschijnlijk geen schildklierprobleem. Denk eerder aan een lymfeklier, een dermoïdcyste of een andere knobbel in de nek.
3. Karakteriseer de klier: Diffuse vergroting (struma) versus multinodulair versus enkelvoudige nodule. Gevoelig (thyreoïditis) versus niet-gevoelig. Uitbreiding naar het borstbeen (niet onder de klier te bereiken).
4. Tracheale afwijking: Ligt de luchtpijp centraal? Een zeer grote schildklier of een retrosternale uitbreiding kan de luchtpijp doen afwijken.
5. Auscultatie: Bij diffuse struma: plaats de trechter van de stethoscoop op de klier. Een souffle duidt op verhoogde doorbloeding, wat wijst op de ziekte van Graves (thyreotoxicose).
6. Tekenen van schildklierproblemen:
   • Hyperthyreoïdie: Fijne tremor (handen), warme, vochtige handpalmen, tachycardie, vertraagde ooglidreflex, ooglidretractie, exoftalmie (ziekte van Graves)
   • Hypothyreoïdie: Droge huid, bradycardie, periorbitaal oedeem, droog haar, trage ontspanningsreflexen

1. Observeer voordat u aanraakt — de algemene indruk: Algemeen gedrag (alert en interactief versus lusteloos en ongeïnteresseerd), hoe het kind door de ouder wordt vastgehouden, ademhalingspatroon vanaf de andere kant van de kamer, huidskleur (roze versus bleek versus gevlekt versus blauw), hydratatie (ingevallen ogen, droge slijmvliezen, huidturgor), zichtbare onrust of de afwezigheid daarvan.Een kind dat je aankijkt, naar voorwerpen grijpt en interactie heeft met de ouder, is hoogstwaarschijnlijk niet ernstig ziek. Een kind dat glazig staart en niet reageert op prikkels, is een alarmsignaal nog voordat je iets hebt kunnen meten.
2. Vitale functies — altijd: Temperatuur, polsslag, ademhalingsfrequentie (tel gedurende 30 seconden – referentiewaarden variëren aanzienlijk per leeftijd), zuurstofsaturatie (normaal ≥95% in omgevingslucht voor elke leeftijd), capillaire vullingstijd (druk 5 seconden op het borstbeen of voorhoofd – normaal <2 seconden).De NICE-richtlijnen voor koortsachtige ziekten (stoplichtsysteem) gebruiken deze observaties systematisch. Ken de rode en oranje kenmerken voor leeftijdsgebonden tachycardie en tachypneu – deze verschillen van de drempelwaarden voor volwassenen.
3. Fontanelle (indien geschikt voor de leeftijd – jonger dan ~18 maanden): Houd het kind rechtop en rustig en voel voorzichtig aan de voorste fontanel. Een bolle fontanel duidt op verhoogde intracraniële druk. Een ingezonken fontanel duidt op uitdroging. Een normale fontanel is plat en zacht.
4. Oren en keel: Bij vermoeden van een infectie van de bovenste luchtwegen: otoscopie (beide oren), keelonderzoek (amandelen, afscheiding, roodheid, positie van de huig). Bij kinderen moet bij het ooronderzoek de oorschelp recht naar achteren worden getrokken in plaats van omhoog en naar achteren.
5. Borst: Ademhalingsfrequentie gemeten tijdens inspectie. Ernst van de recessie: subcostaal, intercostaal, sternaal. Auscultatie van beide zijden: luchttoevoer (gelijk of verminderd), piepende ademhaling (expiratoir = bronchiolitis/astma), crepitaties (consolidatie). Zuurstofsaturatie bevestigt de klinische indruk.
6. Buik: Bij buikpijn, braken of gastro-intestinale symptomen: onderzoek en lichte palpatie in alle kwadranten. Let op: spierverstijving, gevoeligheid en orgaanvergroting. Begin op een andere plek dan de pijnlijke plek.
7. Beoordeling van huiduitslag: Indien er uitslag aanwezig is, beschrijf dan de vorm, verspreiding en het wegbleken. Tumblertest (druk een glas stevig op de uitslag): wegbleken = meestal goedaardig (virale exantheem, urticaria); niet wegbleken = meningokokkenziekte, tenzij anders bewezen → bel onmiddellijk 999.Een petechiën- of purperkleurige uitslag die niet wegtrekt, is een spoedgeval bij kinderen. Wacht niet op meer symptomen. Bel 999 en dien intramusculair benzylpenicilline toe indien beschikbaar en indien er geen contra-indicaties zijn.
8. Documenteer de negatieve signalen expliciet: Bij een gezond kind moet de afwezigheid van belangrijke alarmsignalen worden vastgelegd: "geen gegrom, geen ernstige terugtrekking van de borstkas, geen niet-wegdrukbare huiduitslag, alert en interactief, capillaire refill <2 seconden, zuurstofsaturatie 98% bij ademhaling van omgevingslucht." Dit beschermt zowel het kind als uzelf.

• De algemene indruk wordt vanaf de deuropening beoordeeld voordat men dichterbij komt.
• Volledige vitale functies inclusief ademhalingsfrequentie (gedurende 30 seconden), temperatuur, hartslag, SpO₂, CRT
• Fontanelle wordt beoordeeld indien jonger dan ~18 maanden
• Oren en keel onderzocht indien er sprake is van ademhalings-/KNO-symptomen.
• Borstkas — ademarbeid, ernst van de recessie, auscultatie
• Huiduitslag beoordeeld met de tumblertest indien aanwezig
• Negatieve signalen die aanleiding geven tot bezorgdheid, zijn expliciet gedocumenteerd.
• NICE-functies voor verkeerslichten worden in overweging genomen
• Een vangnet voor ouders — specifiek, getimed en duidelijk.

• Ik heb het algemene uiterlijk van het kind beoordeeld voordat ik het benaderde — dit gebruikte ik om het onderzoek te ijken.
• Vitale functies correct gemeten met inachtneming van leeftijdsgebonden referentiewaarden.
• Correct uitgevoerde tumblertest indien er uitslag aanwezig is en het resultaat correct geïnterpreteerd.
• De ernst van de aandoening is correct gekarakteriseerd (licht/matig/ernstig) op basis van de bevindingen.
• Specifiek gedocumenteerde waarschuwingssignalen (positief of negatief)
• Een vangnet dat specifiek is afgestemd op de behoeften van ouders, een tijdslimiet heeft en concrete acties mogelijk maakt.
• Communicatie met de ouder duidelijk en geruststellend, of op gepaste wijze urgent.

1. Onderzoek beide benen terwijl de patiënt plat ligt:
   • Kleur: Roze = normaal. Bleek = verminderde arteriële bloedtoevoer. Donkerblauw/cyaanblauw = veneuze stuwing of kritische ischemie. Roodbruine pigmentatie = chronische veneuze aandoening (hemosiderineafzetting).
   • Huidveranderingen: Haaruitval op de rug van de voet en het onderbeen = chronische arteriële insufficiëntie. Lipodermatosclerose (houtachtige, verharde huid boven de mediale malleolus) = chronische veneuze aandoening.
   • Zweren: Locatie, grootte, basis, rand, diepte. Arteriële ulcera: geperforeerd, pijnlijk, bleke/necrotische basis, op drukpunten (tenen, hielen, laterale malleolus). Veneuze ulcera: onregelmatige rand, ondiep, necrotische/granulerende basis, mediaal kuitgebied (boven de mediale malleolus). Neuropathische ulcera: pijnloos, op drukpunten, geassocieerd met perifere neuropathie.
   • Spataderen: Verspreiding (stroomgebied van de lange saphena versus het stroomgebied van de korte saphena), eventuele bijbehorende huidafwijkingen
   • Zwelling: Oedeem — symmetrisch (hart-/veneus-/hypoalbuminemie) versus asymmetrisch (diepe veneuze trombose, cellulitis, lymfoedeem)
2. Beoordeel de temperatuur: De rugzijde van uw hand, waarbij u beide ledematen van distaal naar proximaal vergelijkt. Koude voeten met een duidelijk temperatuurverschil op een bepaald niveau duiden op perifere arteriële ziekte met een afsluiting op dat niveau.
3. Capillaire vullingstijd: Druk 5 seconden op de teen of vinger. Normaal: <2 seconden. Langdurig drukken = verminderde perifere doorbloeding (slagaderziekte, uitdroging, kou).
4. Voel de perifere polsslag — vergelijk beide zijden:
   • Dijbeen: In de lies, middeninguinaal punt
   • Popliteaal: De knie van de patiënt is licht gebogen, de duimen rusten op de tuberositas tibiae en de vingers raken elkaar in de fossa poplitea aan de achterzijde — dit is lastig bij obese patiënten.
   • Dorsalis pedis (DP): Bovenzijde van de voet, lateraal van de pees van de musculus extensor hallucis longus.
   • Achterste tibiale (PT): Achter en onder de mediale malleolus
   Afwezigheid van DP- en PT-pulsen = significante perifere arteriële aandoening. Afwezigheid van pulsen + symptomen = verwijzing voor vaatonderzoek en ABPI.
5. Kuitonderzoek (indien diepe veneuze trombose wordt vermoed): Gevoeligheid bij palpatie van de kuit, zwelling van de kuit (meet beide kuiten op een vast punt – een verschil van >3 cm is significant), roodheid, warmte. Gebruik de Wells-score als leidraad voor beeldvormend onderzoek. Vertrouw niet op één enkel symptoom – diepe veneuze trombose kan zich voordoen zonder dat er symptomen aanwezig zijn.
6. Buerger-test (indien er een vermoeden bestaat van een slagaderziekte): Til de benen 1-2 minuten in een hoek van 45° omhoog. Bij arteriële insufficiëntie worden de benen bleek (bleek bij het omhooghouden). Laat de benen zakken tot een hoek van 45° onder de horizontale lijn. Bij arteriële aandoeningen ontstaat reactieve hyperemie (donkerrood/paars van kleur – "zonsondergangvoet") doordat het bloed zich onder invloed van de zwaartekracht weer aanvult. Een positieve Buerger-test duidt op een significante arteriële aandoening.
7. ABPI (enkel-armindex): Deze meting wordt niet standaard uitgevoerd bij de huisarts, maar dient wel te worden aangevraagd bij elke patiënt met claudicatio intermittens, een niet-genezende beenwond of een vermoeden van perifere arteriële ziekte (PAD). Normale enkel-brachiale index (ABPI) ≥1.0. ABPI 0.5–0.9 = milde tot matige PAD. ABPI <0.5 = ernstige ischemie. ABPI >1.3 = verkalkte vaten (komt vaak voor bij diabetes — geeft een vals geruststellend gevoel).

• Beide benen grondig geïnspecteerd: kleur, huidveranderingen, zweren, oedeem.
• Temperatuurvergelijking — beide poten, van distaal naar proximaal
• Capillaire vullingstijd bilateraal gemeten
• Alle vier perifere pulsen waren bilateraal voelbaar (femoralis, popliteus, dorsale patellofemorale, pterygoid).
• Onderzoek de kuit bij vermoeden van diepe veneuze trombose (gevoeligheid, zwelling, warmte).
• Indien aanwezig, dient de zweer volledig te worden gekarakteriseerd (locatie, grootte, bodem, rand, pijn).
• ABPI wordt uitgevoerd indien PAD wordt vermoed.
• Alarmsignalen voor acute ledemaatischemie beoordeeld — onmiddellijk escaleren indien aanwezig

• Correcte inspectievolgorde: kleur, huid, zweren, aderen, oedeem.
• Perifere pulsen correct gelokaliseerd en beoordeeld (correcte anatomische oriëntatiepunten)
• Maak een correct onderscheid tussen een arteriële en een veneuze zweer, indien aanwezig.
• De Buerger-test wordt uitgevoerd als er een vermoeden bestaat van een slagaderziekte.
• De bevindingen en het behandelplan, inclusief het cardiovasculaire risico, werden duidelijk gecommuniceerd.
• De patiënt herkende acute symptomen van ledemaatischemie en zou de nodige stappen ondernemen.
• De documentatie is compleet en relevant voor het management.