Jeśli chcesz odnieść sukces w czymkolwiek, z pewnością musisz znać cel końcowy – cel, do którego dążysz. Prawda? Nawet Stephen Covey ( 7 nawyków skutecznego działania ) powiedział to – to nawyk numer 2 – „zacznij z wizją celu”. Jesteś na drodze donikąd, jeśli nie masz celu. Starożytny filozof Seneka (49-62 n.e.) powiedział: „Niech wszystkie twoje wysiłki będą skierowane na coś, niech będą z wizją celu ”.

Być może myślisz sobie: „no tak, to nic nowego i nie jest to jakaś kosmiczna nauka”, ale pozwól, że zapytam. Czy to zawsze prawda? Jeśli tak, to mam dla Ciebie kolejne pytanie. Skoro to takie oczywiste, to dlaczego wielu z nas ma problem z dotarciem do celu, nawet jeśli wcześniej go zdefiniowaliśmy?

Nie twierdzę, że „zaczynanie z wizją końca” jest złe. Ustalony punkt końcowy pomaga nam wyznaczyć ścieżkę, którą należy podążać, aby go osiągnąć. Posiadanie stałego punktu końcowego pomaga nam również zatrzymać się, zastanowić i zobaczyć, jak do niego zmierzamy. Możemy sprawdzić, czy robimy dobrze, czy też zbaczamy z obranej drogi. To samo w sobie może pomóc w dopracowaniu i ukierunkowaniu naszych działań i wysiłków w danej chwili.  

Jednak jednym z problemów z podejściem „cel w umyśle” jest to, że cel ten może uporczywie odciągać naszą uwagę. W rezultacie stale skupiamy się na przyszłości. A gdy pojawiają się problemy (co jest nieuniknione), nadal koncentrujemy się na przyszłości, zamiast podjąć bardziej sensowny akt zatrzymania się i pozostania w „tu i teraz”. Ustalenie punktu końcowego i podążanie konkretną ścieżką do niego jest ograniczające. Wywiera presję na osoby realizujące projekt, aby poruszały się tylko w tym kierunku, i nie pozwala na elastyczność niezbędną w złożonym procesie rozumienia myśli, doświadczeń i uczenia się ludzi.  

Ale ci, którzy wykorzystują naturalne przerwy na refleksję, często doznają nowego oświecenia, na przykład uświadomienia sobie, że alternatywna ścieżka jest bardziej optymalna niż ta, którą podążasz. Często istnieje kilka dróg – niektóre bardziej barwne niż inne. ALE jeśli nadal będziesz zakładać klapki na oczy i pędzić naprzód przez te naturalne momenty nauki, będziesz podążać suboptymalną ścieżką, co wymaga dużo czasu i wysiłku oraz pozbawia cię entuzjazmu. Z drugiej strony, pozwolenie sobie na większą swobodę jest mniej stresujące, przyjemniejsze i bardziej elastyczne, ponieważ odsłaniasz martwe punkty i wkraczasz na ten pięknie wzbogacający obszar transformacji. 

Jak to się ma do szkolenia IMG? 

Często jesteśmy pochłonięci celem końcowym, który nas przytłacza i uniemożliwia nam dotarcie do naturalnych, transformacyjnych punktów wpływu naszych podopiecznych. Owszem, trzeba mieć cel końcowy – (np. pomóc im spełnić wszystkie wymagania MRCGP, np. AKT, RCA/CSA, ePortolfio, WPBA itp.), ale to, co mówię, to nie zapominać o podróży! Kiedy pojawiają się naturalne momenty „nowego oświecenia” – pamiętaj, aby zatrzymać się, zrobić pauzę, zbadać i zrozumieć, zanim pójdziesz dalej. Nadal docierasz do celu – ale po drodze możesz również dokonać transformacyjnych zmian edukacyjnych. I oboje uczycie się w trakcie tego procesu.

Podczas tej sesji przyjrzymy się niektórym rzeczom, które możesz zrobić, aby stać się nauczycielem transformacyjnym, a także pomóc IMG „przeskoczyć przez przeszkody”. Przyjrzymy się również kulturze i różnorodności, porównamy je z Twoim obecnym światopoglądem i zobaczymy, czym się różnią. Dołącz do mnie i po prostu odkrywajmy.