Aile Hekimliği Klinik Muayenesi ve CEPS

1. Başlamadan önce: Solunum hızı (30 saniye boyunca gözlemleyin), oksijen doygunluğu (SpO2) — bunları hastaya dokunmadan önce yapın.Normal solunum hızı 12-20. Çoğu yetişkinde havada SpO2 ≥%95. KOAH'lı hastalarda bazal değer daha düşük olabilir - hastanın normal değerlerini bilmek önemlidir.
2. Genel kontrol (yatak başı): Sıkıntı mı? Yardımcı kas kullanımı mı? Santral siyanoz mu? Kaşeksi mi? Büzülmüş dudak solunumu (KOAH) mu? Oksijen kullanımı mı?Geri çekilip bakmak hiçbir şeye mal olmaz ve size çok şey anlatır. Dik oturmuş, öne eğilmiş ve endişeli bir hasta = bu rutin bir muayene değildir.
3. Eller: Parmaklarda şişme (akciğer kanseri, bronşektazi, pulmoner fibroz), periferik siyanoz, CO₂ tutma flebi (asteriziks — yalnızca ensefalopati endişesi varsa değerlendirin).Aile hekimliğinde, solunum yolu semptomlarıyla birlikte görülen tırnaklarda çomaklaşma = acil akciğer röntgeni ve muhtemelen 2 haftalık bekleme süresi gerektiren sevk. Sadece not etmeyin, harekete geçin.
4. Yüz ve boyun: Merkezi siyanoz (dudaklara değil, dile ve mukoza zarlarına bakın), trakea deviasyonu (sternal çentik bölgesini hafifçe palpe edin - efüzyon/gergin pnömotorakstan ziyade çökmeye doğru deviasyon).Boyunda JVP (Juvenil Ventriküler Basınç): Nefes darlığı ile birlikte yükselmişse, kor pulmonale (KOAH) veya kardiyak bir neden düşünülmelidir.
5. Göğüs muayenesi: Fıçı göğüs (KOAH hiperinflasyonu), kifoskolyoz (kısıtlayıcı patern), yara izleri (torakotomi, VATS portları), interkostal çekilme, karın solunumu paterni.Göğüs kafesinin şekli çok şey anlatır. Fıçı gibi göğüs ve büzülmüş dudaklarla nefes alma, hastaya dokunmadan önce bile KOAH belirtisidir.
6. Genişleme: Eller göğüs alt kısmına arkaya (veya öne) düz bir şekilde yerleştirilir, başparmaklar deriden kaldırılır ve orta hatta birleştirilir. Hastadan derin nefes alması istenir. Bir tarafta genişlemenin azalması = o tarafta kollaps, efüzyon veya konsolidasyon anlamına gelir.Simetriyi değerlendiriyorsunuz, genleşme miktarını değil. Her iki taraf da eşit şekilde hareket etmeli.
7. Perküsyon: Her bir bölgeyi yan yana karşılaştırın — apeksleri, üst, orta ve alt bölgeleri önden ve arkadan. Rezonanslı = normal. Donuk = konsolidasyon (katı) veya efüzyon. Taş gibi donuk = efüzyon. Hiperrezonanslı = amfizem veya pnömotoraks.Karşılaştırmayı her zaman simetrik olarak yapın; bir taraftan tamamen aşağı inip diğer taraftan yukarı çıkmayın.
8. Oskültasyon: Stetoskopun diyaframı. Perküsyonla aynı bölgelerde dinleyin. Veziküler = normal. Bronşiyal = konsolidasyon. Hırıltı = hava yolu tıkanıklığı (ekspiratuvar = obstrüktif; inspiratuvar = sabit tıkanıklık). Çatırtılar: ince = fibrozis / erken akciğer ödemi; kaba = sekresyonlar, enfeksiyon. Plevral sürtünme sesi = plörezi.Koltuk altlarını da unutmayın; alt lob patolojileri genellikle yan taraftan daha iyi duyulur.
9. İlgiliyse: Tepe akım (astım/KOAH - tahmin edilen değer ve hastanın kişisel en iyi değeriyle karşılaştırın). Kalp yetmezliği şüphesi varsa akciğer tabanlarını dinleyin. Tüberküloz veya malignite şüphesi varsa servikal lenf düğümlerini dinleyin.

• Hastaya dokunmadan önce solunum hızı (RR) ve oksijen doygunluğu (SpO₂) ölçüldü.
• Yaklaşmadan önce yatağın ucundan kontrol edildi.
• El muayenesi (ellerde şişme, siyanoz)
• Merkezi siyanoz (dil/mukoz zarlar) açısından kontrol edildi.
• Trakeanın pozisyonu değerlendirildi.
• Göğüs şekli ve solunum düzeni incelendi.
• Değerlendirilen genişleme — iki taraflı ve simetrik
• Sistematik olarak vurmalı çalgılarla test edildi — her iki taraf karşılaştırıldı
• Koltuk altı dahil tüm bölgeler oskültasyon yöntemiyle incelendi.
• Astım veya KOAH varsa, belgelenmiş tepe akış hızı.
• Bulgular değerlendiriciye/hastaya açık ve net bir şekilde iletildi.
• Raporda solunum hızı (RR), oksijen doygunluğu (SpO₂) ve tüm olumlu bulgular yer almaktadır.

• Hastaya dokunmadan önce ölçülen objektif gözlemler (RR, SpO₂)
• Yaklaşmadan önce geri çekilip inceledim — amaçlı gözlemler yaptım.
• Göğüs genişletme için doğru teknik (eller düz, başparmaklar orta çizgide yukarı kalkık)
• Sistematik perküsyon karşılaştırması — doğru parmak yerleşimi, iyi rezonans tekniği
• Stetoskop doğrudan cilde yerleştirilir (giysilerin üzerinden değil).
• Koltuk altı dahil tüm bölgeleri kapladı.
• Doğru şekilde tanımlanmış nefes sesleri ve eklenen sesler
• Bulguların klinik bağlamda yorumlanması (sadece listelenmesi değil)
• Hasta ile süreç boyunca iletişim kuruldu.
• Belgelerin doğru ve klinik açıdan ilgili olması
• Bağlama uygun seçim (bu klinik senaryo için doğru muayene)

1. Başlamadan önce — 45° açıyla konumlanın. JVP (Juvenil Ventriküler Basınç) yalnızca 45° açıda değerlendirilebilir. Hastayı dik oturur pozisyonda başlatırsanız, JVP'yi kaçırırsınız.Olası mitral stenoz üfürümünü dinlemek için daha sonra sol yan yatış pozisyonuna geçmeniz gerekecek. Aort yetmezliği üfürümü için ise öne doğru oturmanız gerekecek.
2. Genel inceleme: Sıkıntı mı çekiyorsunuz? Yanaklarınızda kızarıklık mı var (mitral darlığı - nadir görülen ama klasik bir durum)? Cushing sendromuna benzer bir görünüm mü? Kaşeksi mi? Dinlenme halindeyken nefes darlığı mı çekiyorsunuz?
3. Eller: Parmaklarda şişme (endokardit, siyanotik kalp hastalığı), tırnak altında çok sayıda doğrusal kanama (endokardit), periferik siyanoz, kapiller dolum süresi (<2 saniye normal), ksantomalar (hiperlipidemi).Küçük kanamalar: Birkaç tanesi genellikle travmaya bağlıdır; ateşli ve kalp üfürümü olan bir hastada birden fazla kanama görülmesi, aksi ispatlanana kadar endokardit anlamına gelir.
4. Darbe: Radyal - hız (15 saniye × 4 sayımı), ritim (düzenli / düzenli düzensiz / düzensiz düzensiz). Karakter: İlgiliyse karotis arterinde değerlendirme yapın - çöken (AR), yavaş yükselen (AS), sıçrayan (CO₂ retansiyonu, sepsis), küçük hacim (şok, AS). Aort diseksiyonu endişesi varsa radyo-radyal gecikme.Düzensiz düzensizlik, aksi ispatlanana kadar atriyal fibrilasyon (AF) anlamına gelir. Sadece hızı değil, ritmi de her zaman belgeleyin.
5. Kan basıncı: Yeni bulgu, diseksiyon endişesi veya aort koarktasyonu durumunda her iki kol da kullanılmalıdır. Hangi kolun ve pozisyonun kullanıldığı belgelenmelidir.Kollar arasındaki fark >15 mmHg ise araştırılmalıdır. Rutin hipertansiyon değerlendirmesinde, her zaman daha yüksek değer veren kol kullanılmalıdır.
6. Yüz: Ksantelazma (göz çevresi yağ birikimi - hiperlipidemi), kornea arkusu (50 yaşın altındaysa hiperlipidemi), santral siyanoz.
7. JVP: Hasta 45° açıda iken, iç juguler nabzı belirleyin (sternokleidomastoid kasının medialinde - nabız atışı hissedilir, palpe edilemez, hafif basınçla kaybolur). Sternum açısından dikey yüksekliği ölçün. 3-4 cm'den fazla yükselme = yükselmiş JVP (juguler venöz basınç).Kalp yetmezliği, kardiyak tamponad, superior vena kava tıkanıklığı, triküspit yetmezliği durumlarında juguler venöz basınç (JVP) yükselir. Bunu tespit etmeyi öğrenin; çünkü pratisyen hekimlikte en az kullanılan belirtilerden biridir.
8. Prekordiyum muayenesi: Yara izleri (orta hat sternotomi = CABG/kapak ameliyatı, sol lateral = torakotomi), görünür nabız atışları, kalp pili cebi (sol veya sağ infraklaviküler).
9. Apex ritmi: Parmak uçlarıyla bulun — normalde 5. interkostal aralık, orta klaviküler çizgi. Yer değiştirmişse (MCL dışında veya 5. interkostal aralığın altında), kardiyomegaliyi düşündürür. Karakteristik özellikler: kabarma = basınç yüklenmesi (AS, hipertansiyon); itme/hiperdinamik = hacim yüklenmesi (AR, MR, VSD).Eğer tepe atımını bulamıyorsanız, sol yanal pozisyonu deneyin; bu pozisyon tepe atımını öne çıkarır.
10. Heyecan ve coşku: Sol parasternal kabarma (avuç içi düz, 3.-5. interkostal aralık sol sternal sınır) = Sağ ventrikül hipertrofisi. Titreme = palpabl üfürüm (≥4. derece).
11. Dinleme (oskültasyon) — 4 alan:
    • Mitral: 5. interkostal aralık, medial kollateral ligament (MCL) — diyafram (ve MS hırıltısı için çan kısmı)
    • Triküspit: 4./5. interkostal aralık, sol sternal sınır
    • Akciğer: 2. interkostal aralık, sol sternal sınır
    • Aort: 2. interkostal aralık, sağ sternal sınır
    Kalp sesleri: S1 = mitral/triküspit kapak kapanması (sistol başlangıcı). S2 = aort/pulmoner kapak kapanması (sistol sonu). S3 (S2'den sonra) = kalp yetmezliği veya genç normal kalp. S4 (S1'den önce) = sert, uyumsuz ventrikül (hipertansiyon, aort stenozu).
12. Eğer bir mırıltı duyulursa: Derecelendirin (1-6 Levine ölçeği), zamanlamayı (sistolik/diyastolik), niteliği (sert/yumuşak/üflemeli), yayılımı (MR için koltuk altı; AS için karotis) belirleyin. Aort yetmezliği (AR) için öne, mitral stenozu (MS) için sol yan yatış pozisyonunda oturun.
13. Çevresel ödem: Ayak bileği ve sakrumda ödem (yatağa bağımlı hastalarda sakrumu kontrol edin). Derece: hafif (sadece ayak bilekleri), orta (baldırın ortasına kadar), şiddetli (diz/üstüne kadar).
14. Akciğer tabanları: Kalp yetmezliğinden şüpheleniliyorsa, iki taraflı ince çıtırtılar duyulmalıdır.

• Hasta işleme başlamadan önce 45° açıyla konumlandırıldı.
• Her iki el de muayene edildi (tırnaklarda şişme, kıymık oluşumu, kılcal damar dolumu).
• Nabız hızı ve ritmi doğru şekilde değerlendirildi.
• Kan basıncı (gerekiyorsa her iki koldan da) belgelenmiştir.
• JVP 45°'de doğru şekilde değerlendirildi.
• Apex vuruşu tespit edildi — konumu ve karakteri kaydedildi.
• Sol parasternal kabarma ve titreşim değerlendirildi
• Dört oskültasyon bölgesinin tamamı dinlendi.
• Üfürüm duyulduysa — şiddeti, zamanlaması ve radyasyon düzeyi değerlendirilir.
• Ayak bileği ve sakral ödem değerlendirildi
• Kalp yetmezliğinden şüpheleniliyorsa akciğer tabanları dinlenir.
• Bulgular belirli ölçümler ve pozisyonlarla belgelenmiştir.

• İşleme başlamadan önce hasta 45° açıyla doğru şekilde konumlandırıldı.
• JVP değerlendirme tekniği doğru — doğru damar belirlendi, doğru ölçüm yapıldı
• Apeks atımı doğru konumlandırılmış — ICS/MCL'deki tanımlanmış pozisyon
• Kalkış ve inişlerde doğru teknik kullanıldı (avuç içi, doğru pozisyon).
• Yüksek perdeli sesler için diyafram, düşük perdeli sesler için çan kullanıldı (S3, MS)
• Eğer üfürüm doğru şekilde derecelendirilmiş, zamanlanmış ve radyasyonu değerlendirilmişse
• Kalp üfürümünün karakterizasyonu için uygun şekilde kullanılan manevralar
• Klinik bağlamın doğru tanımlanması (örneğin AS paterni, kalp yetmezliği paterni)
• Muayene boyunca hasta ile iletişim halinde kalındı.
• Tüm ölçümler ve referans noktalarıyla birlikte eksiksiz dokümantasyon.

1. Başlamadan önce hastayı düz bir şekilde yatırın. Tek bir yastığa izin verilir. Bacaklar çaprazlanmamış olmalıdır. Karın bölgesi ksifisternimden pubik simfize kadar açıkta olmalıdır. Hasta rahat olmalıdır; gergin bir hastada palpasyon anlamsızdır.Hastadan, bastırdığınızda acıyan bir yer olup olmadığını söylemesini isteyin ve muayene sırasında elinize değil, hastanın yüzüne bakın.
2. Genel inceleme (yatağın ucundan): Sarılık? Kaşeksi? Karın şişliği? Şişlik merkezi mi (asit/bağırsak tıkanıklığı/obezite) yoksa lokalize mi? Buradan görülebilen yara izleri var mı?Karın şişmesinin 5 F'si: Yağ, Sıvı (asit), Gaz (bağırsak gazı), Dışkı, Fetüs.
3. Karaciğer hastalığının çevresel belirtileri: Eller — lökonişi (hipoalbüminemi), koilonişi (demir eksikliği), Dupuytren kontraktürü, palmar eritem, asteriks (flep - hepatik ensefalopati). Yüz/gövde — sklera sarılığı, örümcek nevüsleri (>gövdede 5'ten fazla olması anlamlı), jinekomasti (erkeklerde).Örümcek damarları: Gövde, yüz ve üst kollarda, merkezi arteriyol ve ona bağlı damarlar. >5 + avuç içi eritemi = aksi ispatlanana kadar önemli karaciğer hastalığı anlamına gelir.
4. Karın muayenesi — sistematik olarak inceleyin: Yara izleri (apandisitektomi [RIF], kolesistektomi [RUQ/laparoskopik portlar], orta hat laparotomisi), stoma (yerleşimi = türe dair ipucu), görünür peristalsis (zayıf hastalarda bağırsak tıkanıklığı), genişleme paterni, genişlemiş damarlar (caput medusae = portal hipertansiyon), fıtıklar (hastadan öksürmesini/başını yastıktan kaldırmasını isteyin - tüm fıtık bölgelerini gözlemleyin).
5. Palpasyon — önce hafif, sonra derin. Her zaman ağrıdan EN UZAK olan bölgeden başlayın. Parmak uçlarınızı değil, parmaklarınızın düz kısmını kullanın. 9 bölgenin tamamını veya 4 bölgeyi inceleyin. Aranacak belirtiler: kasılma (istemli veya istemsiz), sertlik, rebound hassasiyeti (ancak bunun yerine hafif perküsyon kullanın - daha az rahatsız edici), hassasiyet, kitleler.Muayene sırasında hastanın yüz ifadesini izleyin. Ağrılı bölgeye ulaştığınızda hasta yüzünü buruşturursa veya nefesini tutarsa, hiçbir şey söylemese bile kas gerginliğini hissedersiniz.
6. Organomegali — karaciğer: Sağ iliak fossadan başlayın (sağ üst kadrandan başlarsanız aşırı büyümüş bir karaciğeri gözden kaçırabilirsiniz). Sağ elinizi düz, parmaklarınız yukarı bakacak şekilde yerleştirin. Hastadan derin nefes almasını isteyin - nefes verirken parmaklarınızı yukarı doğru hareket ettirin. Normal karaciğer palpe edilemez. Eğer hissedilirse: kostal kenarın altındaki mesafeyi (cm) ölçün, yüzeyini (düzgün/düzensiz), kenarını (keskin/künt), kıvamını ve hassasiyetini tanımlayın.
7. Organomegali — dalak: Sağ iliak fossadan başlayın (karaciğerle aynı sebep). Her nefes alışta sol üst kadrana doğru çapraz olarak hareket edin. Sadece normalden 2-3 kat daha büyük olduğunda palpe edilebilir. Büyümüşse: kostal kenardan ölçün, üzerine çıkılamaz (sol böbreğin aksine), perküsyonla mat ses çıkarır, medial çentik bulunur.Sol üst kadranınızda bir kitle hissediyorsanız ve elinizi üzerine çıkaramıyorsanız, bu dalak (veya mide) olabilir. Eğer elinizi üzerine çıkarabiliyorsanız, muhtemelen böbrektir.
8. Organomegali — böbrekler (ballottement): Bir elinizi arka tarafa, diğerini ön tarafa yerleştirin. El ile muayene: Arka tarafa doğru bastırın ve böbrek zıplarken onu hissedin. Böbrekler sadece büyümüşse palpe edilebilir. Sağ böbrek daha kolaydır (daha aşağıdadır). Dalaktan ayırt edin: Böbreğin üzerine çıkabilirsiniz, perküsyonla rezonans verir (bağırsak öndedir), solunumla daha az hareket eder.
9. Perküsyon: Karaciğer sınırları (karaciğer üzerinde matlık). Asit: göbekten dışa doğru perküsyon yapın — yanlarda mat, merkezde rezonanslı. Yanlarda matlık varsa: matlığın yer değiştirmesini test edin (sınırı işaretleyin, hastayı döndürün, tekrar perküsyon yapın — asit varsa sınır yerçekimiyle yer değiştirir).
10. Oskültasyon: 30 saniye boyunca herhangi bir bölgeden gelen bağırsak sesleri. Normal = ara sıra gurultu. Yok = ileus (özellikle ameliyat sonrası, peritonit). Çınlama/yüksek perdeli ses = bağırsak tıkanıklığı. Klinik olarak gerekliyse üfürüm (aort, renal arterler üzerinde).
11. Kasık fıtıkları: Hastadan öksürmesini isteyin ve kasık bölgesini muayene edin/palpasyon yapın. Öksürük itmesi = fıtık. İndirgenebilir = geriye doğru itin, hastadan ayağa kalkmasını isteyin, tekrar öksürmesini sağlayın. Gerekiyorsa: direkt (Hesselbach üçgeninden düz bir şekilde geçen) ve indirekt (kasık kanalını takip eden - epigastrik damarların lateralinde) fıtıkları birbirinden ayırt edin.
12. Her zaman belirtin: "Normalde bu muayeneyi bir PR muayenesiyle tamamlardım." — ve gerekirse bir PR muayenesi yapmaya hazır olurdum.

• Hasta tek yastıkla düz yatırılmalı, karın bölgesi yeterince açıkta bırakılmalıdır.
• Yaklaşmadan önce yatağın ucundan kontrol edildi.
• Karaciğer hastalığının çevresel belirtileri kontrol edildi (eller, yüz, gövde).
• Palpasyondan önce karın bölgesi tamamen incelendi.
• Palpasyon, ağrıyan bölgeden UZAKTA başlatıldı.
• Hem hafif hem de derin palpasyon sistematik olarak gerçekleştirildi.
• Karaciğerim RIF'ten başlayarak ilhamla hareketlendi.
• Dalak RIF'ten başlayarak LUQ'ya doğru hareket etti.
• Böbrekler, ilgiliyse oylamaya dahil edilir.
• Perküsyon yapılır — gerekirse karaciğer sınırları ve yer değiştiren matlık incelenir.
• Bağırsak sesleri oskültasyonla dinlendi.
• Fıtık açıklıkları değerlendirildi
• PR muayenesi belirtildi veya gerçekleştirildi

• Hasta doğru pozisyonda ve yeterince açıkta bırakılmış.
• Karın bölgesine dokunmadan önce çevresel belirtilere bakın.
• Sistematik palpasyon tekniği — doğru basınç, tüm bölgelerin kapsanması
• Ağrıyan bölgeden uzakta palpasyona başladım ve hastanın yüzünü gözlemledim.
• Karaciğer için doğru teknik (RIF ile başlandı, nefesle hareket ettirildi)
• Dalak için doğru teknik (sağ önden başlayıp çapraz olarak devam edildi)
• Perküsyon, organları belirlemek ve asit varlığını test etmek için uygun şekilde kullanılır.
• Herhangi bir kitleye ait tüm özelliklerin (yerleşim yeri, boyutu, kıvamı, hareketliliği, hassasiyeti) tam olarak belirlenmesi.
• PR muayenesi uygun şekilde yapıldı (gerçekleştirildi veya uygun şekilde endikasyon gösterildi)
• Hasta ile süreç boyunca iletişim halinde kalındı ​​ve her adım açıklandı.
• Belgeler eksiksizdir ve tüm olumlu ve klinik açıdan önemli olumsuz bulguları içermektedir.

Üç eleme sorusuyla başlayın:

1. "Kaslarınızda, eklemlerinizde veya sırtınızda herhangi bir ağrı veya sertlik hissediyor musunuz?"
2. "Kendinizi hiç zorlanmadan tamamen giydirebilir misiniz?"
3. "Merdivenlerden zorlanmadan inip çıkabiliyor musunuz?"

Ardından şunları gözlemleyin:

Belirli bir eklem için şunu kullanın: BAK — HİSSET — HAREKET ET çerçeve:

Başlıca Klinik Özellikler — Enflamatuvar ve Mekanik Kaynaklı Bel Ağrısı

Omurga Muayenesi — Nelere Dikkat Edilmeli

Omurga Dışı İlişkili Özellikler (Sor ve Bak)

Bak — Hisset — Hareket Et

Özel Testler (Kas-Kas-Sistem Alanında Uzmanlaşmış Aile Hekimi)

• Önden ve yandan gözlemlenen duruş ve baş pozisyonu
• Orta hat omurga çıkıntılarında basamak şeklinde deformite veya hassasiyet olup olmadığı palpasyonla kontrol edildi.
• Tüm 5 hareketi normal aralıklar göz önünde bulundurarak değerlendirdim.
• Kol/el bölgesine (dermatoma) uygulanan radyasyon hakkında soru soruldu.
• Radikülopati şüphesi varsa Spurling prosedürü uygulandı.
• Radikülopati şüphesi varsa üst ekstremite refleksleri ve kavrama gücü kontrol edildi.
• Özellikle tehlike işareti niteliğindeki belirtiler (mesane sorunları, iki taraflı güçsüzlük, yürüme güçlüğü) soruldu.

• Tüm hareket düzlemleri sistematik olarak değerlendirildi.
• Klinik bağlamda kısıtlı rotasyonun doğru yorumlanması
• Spurling testi uygulandı ve doğru şekilde yorumlandı.
• Boyun muayenesinin yanı sıra üst ekstremite nörolojik değerlendirmesine duyulan ihtiyaç kabul edilmiştir.
• Özellikle belgelenmiş kırmızı bayrak özellikleri
• Teşhis ve aciliyet durumu net bir şekilde iletildi.

Bak — Hisset — Hareket Et

Özel Testler

• Yürüyüş şekli ve omurga hizalanması önden, yandan ve arkadan gözlemlendi.
• Öne doğru eğilme değerlendirildi ve yapısal skolyoz açısından kaburga kamburu kontrol edildi.
• Omurga hareketliliğinde azalma varsa modifiye Schober testi uygulanır.
• SLR işlemi gerçekleştirildi ve açı + semptom yeniden üretimi belgelendi.
• Ağrının dermatomal dağılımı haritalandı (L4, L5, S1)
• Radikülopati şüphesi varsa alt ekstremite kas gücü, refleksler ve duyu kontrol edilir.
• Kauda equina ile ilgili sorular (mesane, bağırsak, eyer anestezisi)

• Sistematik omurga değerlendirmesi — sadece izole SLR (omurga kaldırma) değil.
• SLR açısının ve bacak ağrısı modelinin doğru yorumlanması
• Mekanik kaynaklı bel ağrısını iltihap kaynaklı bel ağrısından klinik olarak ayırt eder.
• Kuyruk sokumu bölgesindeki tehlike işaretleri özel olarak taranmış ve belgelenmiştir.
• Klinik soruya uygun alt ekstremite nörolojisi
• Aciliyet düzeyi de dahil olmak üzere uygun yönetim bilgilendirildi.

Bak — Hisset — Hareket Et

Özel Testler

• Önden ve arkadan incelendi - kas erimesi ve asimetri tespit edildi.
• Palpasyonla ACJ, subakromiyal boşluk ve bisipital oluk değerlendirildi.
• Ağrılı bölge değerlendirmesi 60–120° olarak yapıldı.
• Dirsek yana yatırılmış haldeyken dış rotasyon değerlendirmesi (donmuş omuz taraması)
• Sıkışma şüphesi varsa Hawkins-Kennedy ve/veya Neer testi uygulanır.
• Omuz kas yırtığı şüphesi varsa boş kutu testi yapılır.
• Abduksiyon sırasında gözlemlenen skapular ritim

• Ağrının yay üzerindeki yerinin doğru belirlenmesi (60-120 derece arası, son derece geniş alan veya tüm alan boyunca)
• Hawkins-Kennedy doğru bir şekilde icra edildi ve yorumlandı.
• Omuz sıkışması sendromunu, rotator manşet yırtığından ve donmuş omuz sendromundan ayırt etme
• Doğru anatomik referans noktaları palpasyonla tespit edildi.
• Teşhis ve tedavi planı net bir şekilde iletildi.

Bak — Hisset — Hareket Et

Özel Testler

• Taşıma açısı ve olekranon bursası incelendi.
• Lateral ve medial epikondiller ayrı ayrı palpe edildi.
• Tam uzatma değerlendirildi — kısıtlıysa belirtildi
• Pronasyon ve supinasyon değerlendirildi
• Lateral epikondilit şüphesi varsa Cozen testi yapılır.
• Medial semptomlar varsa, ulnar sinir medial epikondilde palpe edilir.

• Lateral ve medial epikondilit arasındaki farkı doğru bir şekilde ayırt etti.
• Cozen testinin doğru şekilde uygulanması ve yorumlanması
• Eklem sıvısı birikiminin göstergesi olarak eklem açıklığında azalma kaydedildi.
• Ulnar sinir tutulumu açısından değerlendirildi ve tarama yapıldı.
• Faaliyet değişikliği önerilerini de içeren iletişimli yönetim planı.

Bak — Hisset — Hareket Et

Özel Testler

• Hem sırt hem de avuç içi yüzeyleri incelendi.
• Hangi eklemlerin etkilendiği kaydedildi — MCP, PIP, DIP, CMC (örüntü tanıya işaret ediyor)
• MCP sıkıştırma testi gerçekleştirildi
• Bileğin hareket açıklığı ölçüldü.
• Tenar ve hipotenar kas erimesi değerlendirildi
• CTS şüphesi durumunda Phalen ve Tinel uygulandı.
• Radyal bilek ağrısıyla birlikte düşme durumunda anatomik enfiye kutusu palpe edilir.
• Tırnaklar sedef hastalığına bağlı değişiklikler açısından incelendi.

• Eklem dağılım modelinin doğru bir şekilde tanımlanması ve tanıya bağlanması
• Phalen ve Tinel yöntemlerini doğru uyguladım.
• Kavrama gücü objektif olarak değerlendirildi.
• Klinik olarak gerekli görüldüğü takdirde anatomik enfiye kutusu değerlendirilecektir.
• Bulguların tanısal model ve tedavi planıyla ilişkilendirilmesi

Bak — Hisset — Hareket Et

Özel Testler

• Gözlemlenen yürüyüş şekli — Trendelenburg paterni kaydedildi.
• Ölçülen bacak uzunlukları (gerçek ve görünür)
• Büyük trokanterde hassasiyet kontrolü için palpasyon yapıldı.
• Önce iç rotasyon değerlendirildi — iki taraflı olarak karşılaştırıldı
• Sabit fleksiyon deformitesinden şüpheleniliyorsa Thomas testi yapılır.
• FABER testi kalça ve sakroiliak eklem taraması için yapılır.
• Kasık ağrısı, yan kalça ağrısı ve arka kalça ağrısı arasındaki farklar

• Yürüyüş değerlendirmesi amaca yönelikti — yürüyüş paterni doğru bir şekilde belirlendi.
• Lordozun ortadan kaldırılmasıyla Thomas testi doğru şekilde gerçekleştirildi.
• İç rotasyon değerlendirildi ve erken osteoartrit belirtisi olarak tanımlandı.
• Ağrı yeri doğru yorumlanmış (kasık = eklem; yan taraf = bursit/tendinopati)
• Sevk kriterleri ve yönetimi açık bir şekilde iletildi.

Bak — Hisset — Hareket Et

Özel Testler

• Hizalama değerlendirildi ve efüzyon tespit edildi (her iki yöntemle de)
• Dört başlı kas atrofisi iki taraflı olarak ölçüldü ve karşılaştırıldı.
• Medial ve lateral eklem hatları ayrı ayrı palpe edildi.
• Tam uzatma test edildi — kısıtlama varsa belirtildi.
• Menisküs yırtığından şüpheleniliyorsa McMurray ameliyatı yapıldı.
• Ön çapraz bağ yaralanmasından şüpheleniliyorsa Lachman testi yapılır.
• Yan bağ stabilitesi test edildi

• Uygun boyut kullanılarak efüzyonun doğru şekilde tespiti
• Eklem hattındaki hassasiyet doğru şekilde lokalize edildi.
• McMurray doğru işlemi gerçekleştirdi — tıklama sesi ile ağrı arasındaki farkı belirledi.
• Lachman yöntemi, ön çekme hareketine göre tercih edilir - doğru şekilde uygulandığında
• Tanıyı, aciliyeti ve görüntüleme ihtiyacını uygun şekilde iletti.

Bak — Hisset — Hareket Et

Özel Testler

• Ayak kemeri ve arka ayak hizalaması ayakta ve ağırlık taşımadan değerlendirildi.
• Palpasyonla kemiksel referans noktaları (çekiç kemiği, naviküler kemik, 5. metatars kemiği tabanı)
• Yaralanma geçmişi varsa Ottawa kuralları uygulanır.
• Aşil tendonu kalınlaşma ve hassasiyet açısından muayene edildi.
• Aşil tendonu yırtılması şüphesi varsa Thompson testi yapılır.
• Plantar fasyanın topuk yapışma noktası palpe edildi.
• İltihaplı artrit şüphesi varsa MTP sıkıştırma işlemi uygulanır.

• Ottawa kuralları doğru şekilde uygulandı ve gerekçeler belgelendi.
• Thompson testi doğru yapıldı — sonuç doğru yorumlandı
• Aşil tendinopatisi, klinik olarak yırtılmadan ayırt edilir.
• Gut, inflamatuar ve mekanik artrit türleri belirlendi.
• Uygun aciliyet uygulandı — Aşil tendonu yırtığı aynı gün sevk edildi.
• Teşhis ve tedavi planı net bir şekilde iletildi.

1. Pozisyon — birinci sırada durmak. Hastadan ayağa kalkmasını isteyin. Birçok skrotal anormallik (varikosel, kasık fıtığı) ayakta dururken daha belirgindir ve yatarken kaybolur. Daha sonra detaylı muayene için hastadan yatmasını isteyeceksiniz.Her zaman önce ayakta duran hastayı muayene edin. Sadece ayakta dururken mevcut olan bir varikosel, hasta sırtüstü yatarken muayeneye başlarsanız tamamen gözden kaçacaktır.
2. Ayakta inceleme:
   • Penis: cilt rahatsızlığı, fimozis (geri çekilemeyen sünnet derisi), üretral açıklık pozisyonu (hipospadias/epispadias), herhangi bir lezyon, ülser veya akıntı
   • Skrotum: deri (kızarıklık = epididimo-orşit; kalınlaşmış/kahverengi = kronik iltihap), boyut ve simetri (sol normalde sağdan daha aşağıda sarkar - bu normaldir), görünür kitleler
   • Hastadan öksürmesini isteyin: Öksürükle birlikte kasıkta şişlik oluşması = fıtık (not: dolaylı fıtıkta şişlik skrotumda da görülebilir)
3. Her bir testisin palpasyonu (önce ayakta, sonra yatarken teyit edin): Başparmağınızı ve ilk iki parmağınızı nazikçe iki elle kullanarak bir teknik uygulayın. Her testis için şu değerlendirmeleri yapın:
   • Alan: Normal bir yetişkin testisinin uzun ekseni yaklaşık 4 cm'dir.
   • Tutarlılık: Sert ama hafifçe lastiksi (kabuğu soyulmuş haşlanmış yumurta gibi).
   • yüzey: Pürüzsüz ve düzgün — herhangi bir düzensizlik endişe vericidir.
   • Hassasiyet: Normal testisler, sert basınca karşı hafif hassasiyet gösterir.
   Her iki testisi de mutlaka muayene edin. Kıvam asimetrisi en önemli bulgudur — bir testis sert ve pürüzsüzken diğeri düzensiz sert bir bölgeye sahipse, acilen sevk edin.
4. Epididimis (her iki taraf): Testisin arka yan tarafında yer alan, sert, uzun, kordon benzeri bir yapıdır. Normal epididimis pürüzsüz ve hafif hassastır. Hassasiyet + sıcaklık = epididimit. Testisten ayrı, pürüzsüz, sert, küresel yapı = epididimal kist (yaygın, iyi huylu).Epididimis, testisin ARKASINDA yer alır. Eğer bir kitle hissediyorsanız ve bunun epididimis mi yoksa testis mi olduğunu ayırt edemiyorsanız, muhtemelen görüntüleme gereklidir. "Üstüne bakın": eğer kitleyi testisten net bir şekilde ayırabiliyorsanız, büyük olasılıkla epididimdir. Eğer testisten ayrılamıyorsa, aksi ispatlanana kadar kanserdir.
5. Spermatik kordon: Her testisten başlayarak kasık kanalından yukarı doğru kordonu takip edin. Normal: düz, sert kordon. Kordonda "solucan torbası" görünümü (ayakta dururken daha kötü, yatarken daha iyi, Valsalva manevrasıyla artar) = varikosel. Not: Sol varikosel yaygındır (sol testis veni, sol renal vene dik açıyla boşalır); yeni sağ taraflı varikosel = araştırın (inferior vena cava veya sağ renal venin tıkanıklığını gösterebilir).
6. Trans-aydınlatma — her türlü skrotal şişlik için: Karanlık bir odada, şişliğin arkasına bir el feneri (kalem feneri veya telefon feneri) yerleştirin.
   • Transilluminat (kırmızı/pembe renkte parlar) = sıvı dolu: hidrosel, spermatosel
   • Geçirgen değildir = Katı içerik: tümör, hematosel, epididimo-orşit
   Hidrosel, testisi çevreler; testis genellikle bunun içinde elle hissedilemez. Transilluminasyon kolaydır ve 30 saniye sürer. Skrotal şişlik olduğunda bunu yapmamak için hiçbir bahane yoktur.
7. Kasık bölgesi: Lenfadenopati açısından palpasyon yapın (testislerden paraaortik lenf düğümleri yoluyla drenaj olur, kasık lenf düğümleri yoluyla değil; ancak penis/skrotum patolojisi kasık lenf düğümlerine drene olur). Gerekiyorsa kasık fıtığı değerlendirmesi yapın.

• Onay açıkça belgelenmiştir.
• Refakatçi hazır bulundu — adı ve görevi belgelendi.
• Hasta önce ayakta muayene edildi.
• Penis, skrotum ve kasık bölgesinin muayenesi yapıldı.
• Her iki testis ayrı ayrı muayene edildi (boyut, kıvam, yüzey, hassasiyet).
• Her iki epididim de palpe edildi.
• Spermatik kordonlar iki taraflı olarak değerlendirildi.
• Öksürük dürtüsü fıtık açısından değerlendirildi.
• Şişlik durumlarında trans-aydınlatma uygulaması yapılır.
• Testis içi ve testis dışı kitleleri net bir şekilde ayırt etmek.
• Kasık lenf düğümleri değerlendirildi
• Şüpheli bulgular için gerekli aciliyet bildirilmelidir.

• Onay sürecini yönetmek ve refakatçiliği profesyonelce ve açıkça yürütmek.
• Muayene edilen hasta önce ayakta dururken muayene edildi, sadece sırtüstü yatarken değil.
• Doğru bimanuel palpasyon tekniği (başparmak + 2 parmak)
• Epididimis doğru şekilde (arka pozisyonda) bulundu ve palpe edildi.
• Spermatik kord değerlendirildi ve varsa anormallik tespit edildi.
• Şişlik mevcutsa trans-aydınlatma işlemi doğru şekilde gerçekleştirilir.
• Kitlenin testis içi mi yoksa testis dışı mı olduğu doğru şekilde belirlendi.
• Şüpheli bulgular için uygun güvenlik önlemleri alınmalı ve aciliyet gösterilmelidir.
• Hasta ile süreç boyunca uygun dilde iletişim kuruldu.
• Dokümantasyon eksiksizdir ve anatomik hassasiyeti içermektedir.

1. Görevi: Sırtüstü pozisyon — hasta yarı yatırılmış (tamamen düz değil), ayakları bitişik ve dizleri hafifçe ayrık. Zorlu muayeneler için alternatif olarak sol yan (Sims) pozisyonu. Yeterince örtülmeli — sadece gerekli olan kısımlar açıkta bırakılmalı.İyi bir ışık kaynağı şarttır. Işığı doğrudan vajina girişine doğru tutun. Yetersiz ışıkta düzgün muayene yapamazsınız.
2. Dış muayene: Vulvayı inceleyin — cilt durumu (atrofi, liken skleroz plakları, ülserler, kondilomlar), labial anormallikler, Bartholin bezleri bölgesi (saat 4 ve 8 yönünde şişlik = Bartholin kisti/apsesi), üretral meatus (prolapsus, karunkul, akıntı).Dış muayeneyi aceleyle geçmeyin. Liken skleroz, vulva intraepiteliyal neoplazisi ve genital siğiller bu aşamada görülebilir.
3. Spekulum muayenesi:
   • Cusco spekulumunu bıçakları dikey (sapı aşağıya doğru) olacak şekilde tutun, başlangıçta 45° açıyla (arkaya doğru yönlendirilmiş) yerleştirin, ardından ilerledikçe yatay konuma döndürün.
   • Tamamen yerleştirildikten sonra, bıçakları açın ve rahim ağzını bulun.
   • Rahim ağzını görmek zorsa: hastadan yumruklarını kalçalarının altına koymasını isteyin; bu, pelvisi eğerek rahim ağzının görünmesini sağlar.
   • Rahim ağzını inceleyin: rengi (pembe = normal; mavi/mor = gebelik), rahim ağzı (açık/kapalı), ektropiyon (rahim ağzı çevresinde kırmızımsı alan - sütunlu epitel, yaygın, genellikle iyi huylu), erozyonlar, polipler, temas kanaması (dokunulduğunda).
   • Akıntı: rengini, kıvamını, kokusunu tanımlayın. Mukopürülan = enfeksiyon (klamidya, gonore). Pıhtılaşmış = kandidiyaz. Kötü kokulu, balıksı = bakteriyel vajinoz.
   • Gerekirse örnek alın (sürüntü, HVS, endoservikal sürüntü) ve ardından çıkarın.
   • Çıkarma işlemi sırasında: bıçakları yavaşça hafifçe açın ve çıkarırken vajina duvarlarını inceleyin (prolapsus, lezyon olup olmadığını kontrol edin).
4. İki elle yapılan pelvik muayene:
   • Eldiven takın ve su bazlı kayganlaştırıcı uygulayın.
   • Baskın elinizin işaret ve orta parmaklarını avuç içi yukarı bakacak şekilde vajinaya yerleştirin.
   • Dıştaki el (baskın olmayan el) alt karın bölgesine yerleştirilir ve hafifçe içeri doğru bastırılır.
   • İçteki parmaklar rahmi dıştaki ele doğru kaldırır.
5. İki elle yapılan muayene — önce rahim ağzını değerlendirin: Rahim ağzını iç parmaklarınızla muayene edin — pozisyonu (ön/arka), kıvamı (sert = normal; yumuşak = gebelik, miyom). Ardından rahim ağzını nazikçe yanlara doğru hareket ettirin — bu, rahim ağzı hareket hassasiyeti (CMT) testidir. Bu harekette herhangi bir ağrı varsa = pozitif CMT = önemli bulgu.CMT'ye ayrıca "avize işareti" de denir; şiddetli PID'si olan hastalar bu testi yaptığınızda masadan sıçrayabilirler. Nazikçe test edin. Açıkça belgeleyin.
6. İki elle yapılan muayene — rahmi değerlendirme: İç parmaklarınızı serviksin altına, dış elinizi ise aşağı doğru bastırarak rahmi iki eliniz arasına alın. Değerlendirin: boyut (normal = 7-8 cm, armut şekliyle karşılaştırın), şekil (düzenli veya düzensiz = fibroidler), kıvam, hareketlilik (serbestçe hareketli veya sabit = endometriozis/PID yapışıklıkları), hassasiyet.Öne doğru eğik uterus (en yaygın olanı): kolayca hissedilebilir. Geriye doğru eğik uterus (%20 normal): sakruma doğru yerleşmiştir ve ön taraftan hissedilmesi daha zor olabilir - iç parmaklarla arka taraftan hissetmeyi deneyin. Patolojik değildir.
7. İki el — adneksler: İç parmaklarınızı her iki fornikse doğru yanal olarak hareket ettirin. Dış elinizi ilgili iliak fossaya bastırın. Her iki tarafı da değerlendirin: yumurtalıklar ve tüpler normalde palpe edilemez. Palpe edilebilen herhangi bir adneksiyal kitle veya hassasiyet = anormal. İki taraflı adneksiyal hassasiyet + CMT = aksi ispatlanana kadar PID (pelvik inflamatuar hastalık).
8. Tamamlayınız: Parmaklarınızı yavaşça geri çekin. Hastaya mendil verin. Bulguları uygun bir dilde açıklayın. Hemen belgeleyin.

• Sözlü ve açık onay alınmış ve belgelenmiştir.
• Refakatçi — adı ve görevi belgelenmiştir.
• Hastayı yerleştirmeden önce iyi bir ışık kaynağının yerleştirildiğinden emin olun.
• Ekipman, hastadan soyunması istenmeden ÖNCE hazırlanmıştır.
• Spekulum yerleştirilmeden önce dış genital organlar incelenir.
• Spekulum suda ısıtılır (örnek alınacaksa KAYGANLAŞTIRICI KULLANILMAMALIDIR).
• Rahim ağzı tamamen görüntülendi — ağız açıklığı, akıntı ve yüzey tanımlandı.
• Gerekli örnekler doğru şekilde alındı.
• Spekulum geri çekilirken vajina duvarları incelendi.
• Spekulum çıkarıldıktan sonra bimanuel muayene yapıldı.
• Servikal hareket hassasiyeti ÖZELLİKLE test edilmiş ve belgelenmiştir.
• Rahim özellikleri (boyutu, konumu, hassasiyeti, hareketliliği)
• Her iki adneks de değerlendirildi
• Hastaya mendil verildi ve bulgular uygun bir dilde açıklandı.

• Onay ve refakatçi süreci profesyonelce ve açıkça yönetilmiştir.
• Hasta soyunmadan önce ekipmanlar hazırlanır (muayene sırasında telaş yaşanmaz).
• Spekulum yerleştirme tekniği doğru — doğru açı, doğru zamanda açıldı.
• Rahim ağzı doğru şekilde tanımlandı ve tamamen görüntülendi.
• Vajina duvarları geri çekilme sırasında incelendi.
• İki el tekniği doğru — iç el avuç içi yukarı, dış el aktif
• CMT özel olarak test edildi — sonuç belgelendi (pozitif veya negatif)
• Rahim, uygun terimlerle (boyut, konum, hareketlilik, hassasiyet) tanımlanmıştır.
• Her iki adneks de değerlendirildi — sadece bir taraf değil.
• Her aşamada hasta ile hassas bir şekilde iletişim kuruldu.
• Bulgular klinik bağlamda yorumlandı ve uygun şekilde harekete geçildi.
• Tüm olumlu ve olumsuz bulguları içeren eksiksiz dokümantasyon.

1. Muayene — Pozisyon 1: Dik oturma, kollar yanlarda. Şunlara dikkat edin: simetri (küçük asimetri normaldir; normalden önemli bir değişiklik normal değildir), boyut değişikliği, şekil, cilt değişiklikleri (eritem, portakal kabuğu görünümü, çukurlaşma, ülserasyon), meme ucu değişiklikleri (içeri dönüklük - uzun süredir mi yoksa yeni mi olduğunu belirtin, egzama/Paget hastalığı, akıntı).Portakal kabuğu görünümündeki deri (portakal kabuğuna benzeyen cilt) = lenf damarlarının tıkanmasından kaynaklanan deri lenfödemi = aksi ispatlanana kadar altta yatan karsinom.
2. Muayene — Pozisyon 2: Eller kalçalara sıkıca bastırılmış. Bu durum pektoralis majör kasının kasılmasına neden olarak, derin bir tümörün neden olduğu üstteki derideki gerilme veya çukurlaşmayı daha belirgin hale getirir. Dinlenme halindeyken görünmeyen asimetrik çukurlaşma veya buruşma olup olmadığına dikkat edin.
3. Kontrol — Pozisyon 3: Kollar başın üzerine kaldırılmış. Yine, cildin gerilmesiyle görünür hale gelen cilt veya meme ucunun gerilmesi aranıyor. Ayrıca alt kutup patolojisini de ortaya çıkarıyor.
4. Palpasyon — hastayı pozisyonlandırın: Hastadan sırt üstü 45 derece açıyla yatmasını ve aynı taraftaki kolunu başının arkasına kaldırmasını isteyin. Bu, memenin göğüs duvarına yapışmasını sağlar ve palpasyonu çok daha doğru hale getirir.Oturur pozisyondaki hastayı asla muayene etmeyin; meme göğüs duvarından sarkar ve kitleler kolayca gözden kaçabilir. Muayenenin anlamlı olması için kol mutlaka başın arkasında olmalıdır.
5. Palpasyon tekniği: Parmak uçlarınızı değil, parmaklarınızın düz kısımlarını kullanarak, nazik ama sağlam dairesel hareketlerle masaj yapın. Parmaklarınızı göğüs duvarına yaslı tutun. Tüm bölgeleri sistematik olarak çalıştırın:
   • Üst dış kadran (meme kanserinin en sık görüldüğü yer) + koltuk altı kuyruğu
   • Üst iç kadran
   • Alt iç kadran
   • Alt dış kadran
   • Subareolar bölge (meme ucunun altı)
   Aksiller kuyruk (Spence kuyruğu) koltuk altına doğru uzanır. Bunu unutmayın; meme dokusu içerir ve tümörlerin oluşabileceği bir bölgedir.
6. Eğer bir kitle bulunursa, onu tüm detaylarıyla tanımlayın:
   • Web Hangi kadran, meme ucundan uzaklık, saat pozisyonu
   • Alan: Parmaklarınızı/cetveli kullanarak santimetre cinsinden tahmin edin.
   • Şekil: Yuvarlak, oval, düzensiz
   • Tutarlılık: Yumuşak, sert, sağlam
   • yüzey: Pürüzsüz, düzensiz, nodüler
   • Sınırlar: İyi tanımlanmış vs kötü tanımlanmış / belirsiz
   • Hareketlilik: Hareketli mi yoksa üstteki cilde veya alttaki derin dokulara sabitlenmiş mi?
   • Cilt bağlama: Hastadan kolunu kaldırmasını isteyin; şişliğin üzerindeki deride çukurlaşma oluyor mu?
   • Hassasiyet: Ancak iyi huylu kitlelerin hassas olabileceğini, kötü huylu kitlelerin ise genellikle hassas olmadığını unutmayın.
7. Meme başı muayenesi: Meme başının içe dönmesi (yeni olup olmadığını sorun), egzama, ülserasyon, Paget hastalığı (meme ucunda egzama benzeri değişiklik varsa sevk edin) olup olmadığını kontrol edin. Nazikçe süt sağın: Her iki elinizin iki parmağını areolanın iki yanına yerleştirin ve meme ucuna doğru bastırın. Şunları kaydedin: Akıntının rengi (berrak, sütlü, yeşil/kahverengi = endişe verici değil; kanlı = sevk edin).
8. Aksiller lenf düğümleri: Hastadan kolunu ön kolunuza yaslamasını isteyin (koltuk altı bölgesini gevşetir). Elinizi koltuk altının tepesine yerleştirin ve dört koltuk altı grubunun tamamını palpe edin:
   • Apikal (koltuk altının derinliklerinde — üst)
   • Ön / pektoral (ön koltuk altı kıvrımı boyunca)
   • Arka / kürek kemiği altı (arka kıvrım boyunca)
   • Yanal / humerus (üst humerus boyunca)
9. Köprücük kemiği üstü çukuru: Hastanın arkasında ayakta veya oturarak her iki supraklaviküler çukuru palpe edin. Aynı taraftaki memede kitle ile birlikte burada bulunan herhangi bir sert lenf düğümü, metastatik yayılımı gösterir.
10. Aynı işlemi diğer göğüs için de tekrarlayın. İki taraflı muayene her zaman gereklidir.

• Açık rıza ve refakatçinin belgelenmesi
• Muayene her üç pozisyonda da gerçekleştirildi (kollar yanlarda, eller belde, kollar havada).
• Hasta palpasyon için doğru pozisyonda (45°, kol başın arkasında)
• Parmak uçları değil, parmak pedleri kullanılmıştır.
• Koltuk altı kuyruğu da dahil olmak üzere TÜM kadranları kapsayan sistematik palpasyon.
• Subareolar bölge palpe edildi
• Meme ucu incelendi ve nazikçe sıkıldı.
• Koltuk altı lenf düğümleri palpe edildi (dört grubun tamamında)
• Köprücük kemiği üstü çukurlar her iki taraftan palpe edildi.
• İki taraflı muayene yapıldı (her iki meme).
• Herhangi bir tümörün tüm özellikleri (yeri, boyutu, şekli, kıvamı, sınırları, hareketliliği, bağlantısı) ayrıntılı olarak açıklanmış olmalıdır.
• Şüpheli bulgular için gerekli aciliyet bildirilmelidir.

• Üç denetim pozisyonunun tamamı sistematik olarak kullanıldı.
• Hasta palpasyon için doğru pozisyonda olmalıdır (kol başın arkasında, düz veya oturur pozisyonda değil).
• Doğru palpasyon tekniği (parmak uçlarının düz olması, dairesel hareketler, sistematik)
• Koltuk altı kuyruğu özel olarak palpe edildi
• Meme başı muayenesi ve nazikçe sıkılması işlemi gerçekleştirildi.
• Koltuk altı lenf düğümü tekniği doğru (kol destekli, dört grubun tamamı)
• Köprücük kemiği üstü çukurlar iki taraflı olarak değerlendirildi.
• Eğer kitle bulunursa: tüm tanımlayıcılar kullanılarak tam olarak karakterize edilir, cilt bağlantısı test edilir.
• Klinik izlenim belirtildi ve uygun sevk/güvenlik ağı iletildi.
• Hasta ile süreç boyunca hassas bir şekilde iletişim kuruldu.
• Belgeler eksiksiz, doğru ve klinik karar verme süreçlerini destekleyici niteliktedir.

1. Muayene: Kas erimesi (alt motor nöron), fasikülasyonlar (alt motor nöron, özellikle motor nöron hastalığı), anormal duruş, istirahatte titreme (Parkinson hastalığı) ve istemli titreme (serebellar hastalık).
2. Ton: Üst ekstremiteler — bilek ve dirsekte dönme. Alt ekstremiteler — diz/kalçada pasif dönme. Artmış (spastik/sert) ve azalmış (gevşek). Dişli çark sertliği (Parkinson hastalığı) — pasif hareket sırasında bir mandal gibi hissedilir.
3. Güç: Direnç testi, MRC ölçeği kullanılarak derecelendirilir (0-5). Üst ekstremiteler: omuz abduksiyonu, dirsek fleksiyonu/ekstansiyonu, bilek ekstansiyonu, parmak ekstansiyonu, parmak abduksiyonu. Alt ekstremiteler: kalça fleksiyonu, diz fleksiyonu/ekstansiyonu, ayak bileği dorsifleksiyonu, plantar fleksiyonu.Piramidal (Üst Motor Motor) zayıflık paterni: kollarda omuz abdüktörleri, dirsek ekstansörleri, bilek ekstansörleri; bacaklarda kalça fleksörleri, diz fleksörleri, ayak bileği dorsifleksörleri.
4. Refleksler: Biceps (C5/6), triceps (C7), supinatör (C5/6), diz (L3/4), ayak bileği (S1). Plantar refleks (ayak tabanının dıştan içe doğru okşanması — normal = fleksör ayak parmakları; ekstansör = üst motor nöron). Reflekslerin yokluğu = alt motor nöron veya akut fazda şiddetli üst motor nöron yetmezliği.
5. Koordinasyon: Parmak-burun testi (serebellar = istemli titreme, geçmişe dönük hareket). Topuk-kaval kemiği testi. Disdiadokinez (hızlı ardışık hareketler).
6. Duygu (eğer ilgiliyse): Hafif dokunma, iğne batması, titreşim hissi (kemik çıkıntısında diyapazonla yapılan muayene), propriosepsiyon. Kayıp paterni tanıya rehberlik eder: eldiven ve çorap şeklinde = periferik nöropati; dermatomal = sinir kökü; yarım vücut = merkezi.
7. Yürüyüş: Hastanın yürüyüşünü izleyin. Hemiplejik yürüyüş (sirkumdüksiyon, kolun bükülü tutulması - üst motor nöron). Ayak düşmesi/adım atma yürüyüşü (alt motor nöron, ortak peroneal sinir). Geniş tabanlı ataksik yürüyüş (serebellar). Festinant yürüyüş (Parkinson). Ağrı kesici yürüyüş (kas-iskelet sistemi).

• Öyküden yola çıkarak klinik soruya yönelik muayene.
• Kas erimesi, kas seğirmeleri, duruş bozukluğu ve titreme açısından incelendi.
• Ton doğru şekilde değerlendirildi (pasif yuvarlama tekniği)
• Güç, MRC ölçeği kullanılarak derecelendirildi ve kaydedildi.
• Test edilen refleksler ve plantar yanıtın doğru şekilde uyarılması sağlandı.
• Koordinasyon testi yapıldı (parmak-burun ve/veya topuk-kaval kemiği).
• Yürüyüş gözlemlendi
• Klinik olarak gerekli görüldüğü takdirde duyusal test yapılır.
• UMN ve LMN örüntüsü doğru şekilde tanımlandı.
• Bulgular tanı ve klinik planla bağlantılıdır.

• Muayeneyi rutin bir şekilde gerçekleştirmek yerine, klinik senaryoya yönelik olarak hedefledik.
• Doğru kas tonusu değerlendirme tekniği — pasif, rahat uzuv hareketi
• Doğru güç test tekniği ve MRC derecelendirmesi
• Doğru refleks tekniği — uygun tendon çekici, doğru pozisyon
• Plantar yanıt doğru şekilde gerçekleştirildi ve yorumlandı.
• Bulgular doğrultusunda UMN ve LMN örüntüleri doğru bir şekilde belirlendi.
• Yürüyüş şekli doğru bir şekilde gözlemlendi ve tanımlandı.
• Bulgular ve teşhis, uygun sonraki adımlarla birlikte açık ve net bir şekilde iletildi.
• Belgeler, bulguları ve klinik muhakemeyi doğru bir şekilde yansıtır.

1. Görme keskinliği: 6 metre mesafeden Snellen tablosu (veya yakın görüş kartı). Her göz ayrı ayrı, gözlük/lens takılıysa da. 6/6, 6/9, 6/18 vb. olarak kaydedin (6/6 = normal). Tablo yoksa: parmak sayma, el hareketini algılama, ışığı algılama.
2. öğrenciler: Boyut, simetri, ışığa tepki (doğrudan ve dolaylı). RAPD (göreceli afferent pupiller defekt - göz bebeğine ışık tutulduğunda göz bebeği genişler = o taraftaki optik sinir lezyonu) için el feneriyle yapılan test.
3. Göz hareketleri: "Parmaklarımı takip edin." Bakışın tüm yönlerini (yatay ve dikey) kapsayın. Şunlara dikkat edin: çift görme, nistagmus (gözlerin ritmik seğirmesi), eş zamanlı bakışın bozulması (kraniyal sinir felci - III, IV, VI).
4. Görsel alanlar (karşılaştırma): Hastanın karşısına, kol mesafesinde oturun. Kendi görme alanınızla karşılaştırın. Parmağınızı görme alanının dışından içeriye doğru hareket ettirin - hasta parmağını gördüğünde söylesin. Her göz için dört kadran test edilir. Sadece genel tarama amaçlıdır - büyük görme alanı kusurlarını belirler.
5. Dış göz: Konjonktiva (kırmızı, soluk), sklera (sarılık, episklerit/sklerit), kornea (ülserler, arkus), göz kapakları (entropiyon, ektropiyon, ptozis, göz kapağı şişmesi).

1. Odayı hazırlayın: Işıkları kısın - tamamen karartmayın, sadece normalden biraz daha loş olsun. Bu, göz bebeğini hafifçe genişletir ve incelemeniz için daha geniş bir alan sağlar. Parlak ışıkta genişlememiş bir göz bebeğini yeterince muayene edemezsiniz.Genel pratisyen hekimlikte, diyabetik göz muayenelerinde formal göz bebeği genişletici damlalar (tropikamid) kullanılır. Genel değerlendirme için genellikle odanın ışık seviyesinin düşürülmesi yeterlidir.
2. Oftalmoskopu hazırlayın: Cihazı açın. Kadranı sıfıra (0) ayarlayın; bu, emmetrop (normal) gözler için odaklama sağlar. Eğer hasta çok miyop ise, kadranı eksiye (kırmızı rakamlar) çevirin. Eğer çok hipermetrop ise, artıya (yeşil/siyah rakamlar) çevirin. Sıfırdan başlayın ve gerektiği gibi ayarlayın.Bu kadran odak ayarını yapar, parlaklığı değiştirmez. Her hasta için retinayı net bir şekilde odaklamak için kullanın.
3. Hangi gözü kullanmalı — her zaman aynı gözü kullanın: Hastanın sağ gözünü muayene etmek için, sağ gözünüzü kullanın ve oftalmoskopu sağ elinizde tutun. Sol gözünü muayene etmek için ise sol gözünüzü ve sol elinizi kullanın. Bu sayede kafa kafaya çarpışmadan hastaya yaklaşabilirsiniz.Sağ elinizi kullanıyorsanız, bu ilk başta doğal gelmeyebilir. Her iki tarafı da kullanarak pratik yapın.
4. Başlangıç ​​pozisyonu ve açısı: Hastadan yaklaşık 30 cm uzakta durun. Yaklaşık 15° yandan yaklaşın (doğrudan değil). Işığı göz bebeğine tutun; göz bebeğinden parlak turuncu bir parıltı görmelisiniz. Bu, kırmızı refleksKırmızı refleksin yokluğu = yoğun katarakt, vitreus kanaması veya retinoblastoma (çocuklarda acil sevk gerektirir).
5. Yavaşça yaklaşın ve gemileri takip edin: Kırmızı refleksi gördüğünüzde, ışığı göz bebeğinde tutarak yavaşça yaklaşın. Birkaç santimetre yaklaştığınızda, retina detaylarını görmeye başlayacaksınız. Optik diske doğru bir kan damarını takip edin; damarlar, bir tekerleğin jant telleri gibi disk üzerinde birleşir. Disk genellikle burun tarafındadır (buruna doğru).
6. Öncelikle optik diski inceleyin: Disk açık pembe/krem renginde bir dairedir. Değerlendirin:
   • Renk: Normal = pembe. Soluk = optik atrofi (MS, glokom, kompresyon)
   • Kenar Boşlukları: Normal = net. Bulanık/belirsiz = papilla ödemi (artmış kafa içi basıncı - acil)
   • Çukur-disk oranı: Normal = <0.5. Büyük çanak = glokom şüphesi
7. Gemileri takip edin: Atardamarları ve toplardamarları her bir kadrana kadar takip edin. Atardamarlar: daha dar, daha parlak kırmızı. Toplardamarlar: daha geniş, daha koyu. Şunlara dikkat edin: AV çentiklenmesi (atardamarın toplardamarı sıkıştırması = hipertansiyon), gümüş tel görünümü (artardamarlar parlak/yansıtıcı görünür = hipertansiyon), kanamalar, eksüdatlar.
8. Kanama ve eksüdat olup olmadığını kontrol edin:
   • Nokta/leke şeklinde kanamalar: Küçük yuvarlak = diyabet (mikroanevrizmalar)
   • Alev kanamaları: Yüzeyel, yayılan = hipertansiyon, CRVO
   • Sert salgılar: Parlak sarı, keskin kenarlar = diyabet/hipertansiyonda lipid birikintileri
   • Yumuşak salgılar ("pamuksu lekeler"): Kabarık beyazlık = sinir lifi tabakası enfarktüsü (diyabet, hipertansiyon)
9. Makulayı kontrol edin: Hastadan doğrudan ışığa bakmasını isteyin. Makula, optik diskin hemen temporal (kulağa doğru) tarafındadır. Biraz daha koyu görünür. Makula dejenerasyonu, drusen (sarı birikintiler) veya pigment değişiklikleri şeklinde ortaya çıkar.

• Başlamadan önce oda karartıldı.
• Doğru göz eşleştirmesi kullanıldı (sağ göz sağ göze, sol göz sol göze).
• İçeri girmeden önce kırmızı refleks kontrolü yapıldı.
• Optik disk bulundu ve değerlendirildi (renk, kenarlar, çukur).
• Damarlar takip edildi — kanamalar ve eksüdatlar incelendi.
• Makula değerlendirmesi yapıldı (hastadan ışığa bakması istendi).
• Görme keskinliği ve göz bebekleri değerlendirildi.
• Bulgular doğru şekilde yorumlandı ve belgelendi.
• Papilla ödemi veya kırmızı refleksin yokluğu durumunda uygun aciliyetin belirlenmesi

• Başlamadan önce odayı uygun şekilde karartın.
• Doğru göz eşleştirme tekniği kullanıldı.
• Kırmızı refleksi doğru şekilde değerlendirdi.
• Disk detaylarını görebilecek kadar hastaya yaklaştım.
• Optik diskin doğru şekilde tanımlanması ve açıklanması
• Damarları takip ederek herhangi bir patolojiyi tespit ettik.
• Bulgular doğru yorumlandı — varsa retinopati derecesi
• Bulgular hastaya anlaşılır bir dilde iletildi.
• Papilla ödemi mevcutsa, klinik olarak acil bir durum olarak kabul edilmelidir.

1. Doğru spekulum boyutunu seçin: Yetişkin kulakları için, rahatça oturan en büyük spekulumu kullanın. Daha küçük spekulumlar görüşü azaltır. Elinizin altında çeşitli spekulumlar bulundurun.
2. Hastayı doğru pozisyona getirin: Otururken, başlarını hafifçe sizden uzağa doğru eğmişler. Çocuklarda ise baş yana eğik, ebeveyn çocuğu kucağında tutuyor.Spekulumu asla zorlamayın. Kanal çok dar veya şişmişse, görüş sınırını not edin ve ağrıya rağmen zorlamayın.
3. Kulak kanalını düzeltin — yön önemlidir:
   • Yetişkin: Kulak kepçesini (dış kulağı) çekin. yukarı ve geri Baskın olmayan elinizle yapın. Bu, S şeklinde olan yetişkin kanalını düzeltir.
   • 7 yaşın altındaki çocuklar: Kulak kepçesini çekin düz geri veya hafifçe aşağı doğru. Bebeklerdeki kanal farklı şekilde kıvrılır.
   Bu adım en sık atlanan ve en önemli adımdır. Bunu yapmazsanız, kulak zarına değil, kanal duvarına bakıyorsunuz demektir.
4. Yavaşça yerleştirin: Otoskopu kalem gibi tutun (Leeds gibi yerlerde eğitim almadıysanız - orada daha güvenli olan ters çevrilmiş tutma tekniği kullanılır), elinizi (veya ters çevrilmiş teknik kullanıyorsanız serçe parmağınızı) hastanın başına dayayın, böylece herhangi bir hareket spekulumun daha derine itilmesine neden olmaz. Hafifçe aşağı ve öne doğru bir açıyla yerleştirin. Kulak kanalını - deriyle kaplı bir tüneli - görmelisiniz. Kulak zarı görünene kadar yavaşça ilerletin.
5. Kulak zarını (timpanik membran) gördükten sonra nelere bakmalısınız: Aşağıdaki yorumlama kılavuzuna bakınız.

1. Dış muayene: Burun üzerinde şişlik, asimetri, cilt değişiklikleri.
2. Ön rinokopi (otoskop veya özel spekulum kullanılarak): Başınızı hafifçe geriye doğru eğin. Büyük bir spekulum kullanın. Her burun deliğinin içine bakmak için burnun ucunu kaldırın. Şunlara bakın: burun septumunun pozisyonu (eğri mi?), burun etleri (büyümüş/şişmiş - alerjik rinitte soluk ve ödemli, enfeksiyonlu durumlarda kırmızı), polipler (burun geçidini tıkayan soluk, etli, üzüm salkımı benzeri kitleler), akıntı (sulu = alerji, mukopürülan = enfeksiyon, tek taraflı = çocukta yab cisim veya tümör).
3. Açıklığı kontrol edin: Hastadan ağzını kapatmasını ve sırayla her iki burun deliğinden nefes almasını isteyin; bu, hava akışını değerlendirmek içindir.

1. Görevi: İyi bir ışık (el feneri). Hastadan ağzını iyice açmasını ve "ahh" demesini isteyin; bu, dili aşağı indirir ve orofarenksi açar.
2. Bademcikler ve orofarenks: Şunlara dikkat edin: bademcik büyüklüğü (I-IV arası derecelendirilmiş), kızarıklık, eksüda (bademciklerde beyaz lekeler = bakteriyel tonsillit vs viral tonsillit), bademcik çukurlarında irin, küçük dilin karşı tarafa doğru kayması (quinsy = peritonsiller apse, küçük dilin karşı tarafa doğru itilmesi).
3. Dil ve ağız tabanı: Ülserleşme (aftöz ülserler - iyi huylu; 3 haftadan uzun süren ağrısız ülserler = 2. hafta sevk), kaplama ve solukluk gibi belirtileri not edin.
4. Centor / FeverPAIN kriterlerinin pratikteki uygulaması: Boğaz ağrısı için antibiyotik kararını yönlendirmek amacıyla kullanılır. FeverPAIN skoru ≥4: antibiyotik tedavisi düşünülebilir. Centor skoru ≥3: streptokok enfeksiyonu olasılığı daha yüksek.

• Doğru kulak kepçesi çekme tekniği kullanılmalıdır (yetişkinlerde yukarı-arkaya, çocuklarda arkaya/aşağıya).
• Her iki kulak da muayene edildi.
• TM'nin özellikleri (renk, ışık yansıması, bütünlük, konum)
• Görüşü engelleyen kısım mumla işaretlenmiştir.
• Belirtiler mevcutsa burun muayenesi yapılır.
• Boğaz yeterli ışık altında incelendi.
• Bademcikler, küçük dil ve arka orofarenks değerlendirildi.
• Dikkate alınan uyarı işaretleri (stridor, uvula yer değiştirmesi, kalıcı ülser)

• Doğru otoskopi tekniği — uygun spekulum, doğru kulak kepçesi çekme
• Destekli el tekniği kullanıldı — güvenli spekulum yerleştirme
• TM doğru bir şekilde tanımlandı ve bulgular doğru bir şekilde açıklandı.
• Normal timpanik membranı akut otitis media (AOM), otitis media (OME) veya perforasyondan doğru şekilde ayırt etti.
• Boğaz muayenesi sistemik olarak yapılır — bademcikler, küçük dil, arka duvar.
• Boğaz değerlendirmesinde FeverPAIN/Centor kriterlerinin uygun kullanımı
• Risk uyarısı niteliğindeki bulgular uygun aciliyetle ele alınmıştır.

1. Yeterli pozlama ve aydınlatma: İyi ışık altında inceleyin. Tüm bölgeyi inceleyin; sadece hastanın işaret ettiği lezyona bakmayın. Bölgesel ciltte uydu lezyonları olup olmadığını kontrol edin.
2. Lezyonu tanımlayın — ABCDE çerçevesini kullanın:
   A — Asimetri

   Düzensiz şekil — bir yarısı diğer yarısının aynısı değil.

   B — Sınır

   Düzensiz, çentikli veya bulanık kenarlar

   C — Renk

   Lezyon içindeki varyasyon — karışık kahverengi, siyah, kırmızı, beyaz

   D — Çap

   >6 mm — ancak melanomlar daha küçük de olabilir

   E — Evrim

   Zaman içinde değişim — GP'nin en önemli özelliği

3. Ayrıca şunları da değerlendirin: Yer (güneşe maruz kalmış mı?), boyut (mm cinsinden ölçün), yüzey (pürüzsüz/pürüzlü/ülserli/kanayan), yükseklik (düz/kabartılmış/nodüler/saplı), çevredeki deri (eritem, uydu lezyonlar, sertleşme).
4. Birincil lezyon tipini tanımlayın: Makül (düz, sadece renk değişimi), papül (<5 mm kabarık), plak (>5 mm kabarık, düz tepeli), nodül (derin kabarık), vezikül (küçük sıvı dolu), bül (büyük sıvı dolu), püstül (irin), ürtiker (kurdeşen), ülser (deri kaybı).
5. Bölgesel lenf düğümleri: Kötü huylu tümörden şüpheleniliyorsa, ilgili lenf düğümlerini palpe edin. Sırt melanomu → koltuk altı lenf düğümleri. Bacak melanomu → kasık lenf düğümleri.

• Lezyon, yeterli pozlama ve iyi aydınlatma koşullarında incelendi.
• ABCDE çerçevesi, herhangi bir pigmentli lezyona uygulanabilir.
• Ölçü birimi mm'dir.
• Çevredeki deri ve uydu lezyonlar kontrol edildi.
• Evrim tarihinin, tarihte zaten yer almıyorsa sorulması.
• Kötü huylu tümörden şüpheleniliyorsa bölgesel lenf düğümleri palpe edilir.
• NICE 2WW kriterleri doğru şekilde uygulandı.
• Lezyonun fotoğrafı, emin olunmadığı durumlarda veya sevk edilmesi halinde kayıtlar için çekilir.

• Sistematik ABCDE yaklaşımı kullanıldı — sadece "iyi görünüyor" demek yeterli değil.
• Çevredeki deri ve uydu lezyonlar özellikle kontrol edildi.
• Evrim tarihi hakkında özellikle soru soruldu.
• İyi huylu ve şüpheli görünümleri doğru şekilde ayırt etme
• Şüpheli bulgulara uygun aciliyet gösterilmelidir.
• Belgeler doğru ve klinik kararları destekleyici niteliktedir.

1. Onay ve refakatçi: Açık sözlü onay. Refakatçinin adı ve görevi belgelenmeli. Açıklama: "Rektal muayene yapacağım; bir parmağımı nazikçe arka geçidinize yerleştireceğim. Mümkün olduğunca hızlı olacağım ve isterseniz hemen duracağım."
2. Görevi: Sol yan pozisyon (hasta sol tarafına yatırılır, dizler göğse doğru çekilir - "top gibi"). Bu, genel pratisyen hekimlik için standart pozisyondur. Sırt üstü litotomi (sırt üstü yatış) alternatif bir pozisyondur.Sol yan pozisyon genellikle hasta için daha rahattır ve muayene eden kişi için iyi bir erişim sağlar. Hastanın uygun şekilde örtüldüğünden emin olun; yalnızca gerekli olan bölgeleri açıkta bırakın.
3. Öncelikle dış denetim: Parmak sokmadan önce perianal deriyi inceleyin. Şunlara dikkat edin: deri çıkıntıları (hemoroid, Crohn hastalığı), dış hemoroidler (mavi/mor), çatlaklar (saat 6 veya 12 yönünde ağrılı çatlaklar - hasta sadece muayene sırasında bile yüzünü buruşturabilir), fistül açıklıkları, kondilomlar (siğiller), eritem, ülserasyon.
4. Bolca yağlayın: Eldivenli işaret parmağınıza kayganlaştırıcı jel sürün. Yeterli kayganlaştırıcı jel hem hasta için daha rahattır hem de muayeneyi daha bilgilendirici hale getirir; kuru bir muayene yanlış direnç yaratır.
5. Yerleştirme: Kayganlaştırıcı sürülmüş işaret parmağınızın ucunu anüs açıklığına yerleştirin. Hastadan yavaşça nefes vermesini isteyin. Nefes verip gevşerken, sfinkter gevşeyene ve parmağınız içeri girene kadar hafifçe baskı uygulayın. Direnci aşacak şekilde zorlamayın.Hasta gerilirse, durun, onu rahatlatın ve tekrar nefes vermesini isteyin. Asla zorla giriş yapmayın. Ağrı nedeniyle giriş mümkün değilse, durun, durumu belgeleyin ve fissür veya anal stenoz olasılığını değerlendirin.
6. Sfinkter tonusunu değerlendirin: Normal kas tonusu = parmağınızın etrafında sert bir direnç, ancak ağrı yok. Azalmış kas tonusu = gevşek sfinkter (nörolojik neden, önceki ameliyat, doğum travması). Artmış kas tonusu = hipertoni (fissür, anksiyete, enfeksiyon).
7. Sistematik olarak döndürün: Rektal mukozayı her yönden değerlendirmek için parmağınızı 360° döndürün. Şunları hissedin: kitleler (sert, düzensiz = karsinom şüphesi), hassasiyet (ön taraf = prostatit veya pelvik patoloji), mukoza düzensizliği.
8. Prostat değerlendirmesi (erkek hastalar): Ön taraftan muayene edin. Normal prostat: pürüzsüz, kauçuksu, ortasında oluk bulunan iki loblu, hassas değil. Anormal bulgular — aşağıdaki tabloya bakın.Rektum yoluyla prostatın tamamını güvenilir bir şekilde değerlendiremezsiniz; sadece arka yüzeyini değerlendirebilirsiniz. Normal bir rektum muayenesi prostat kanserini dışlamaz. PSA ise tamamlayıcı bir yöntemdir.
9. Eldiveni çıkarın ve inceleyin: Not: Dışkı rengi (normal kahverengi, siyah = melena, parlak kırmızı = alt gastrointestinal kanama), kan (taze kırmızı = hemoroid/çatlak/kanser), mukus. Eldiven bulgularını açıkça belgeleyin.

• Açık rıza ve refakatçinin belgelenmesi
• Hasta sol yan pozisyonda, yeterince örtülmüştür.
• Yerleştirmeden önce dış muayene yapıldı.
• Bol miktarda yağlama uygulandı.
• Sfinkter tonusu değerlendirildi ve belgelendi.
• Parmak 360° tam döndürüldü — mukoza değerlendirildi
• Erkek hastalarda prostat değerlendirmesi (gerekiyorsa)
• Eldiven çıkarıldıktan sonra incelendi — rengi, kanı ve mukusu belgelendi.
• Prostatta anormal bulgular için uygun önlemler alınmıştır.

• Onay ve refakatçi süreci profesyonelce yönetildi.
• Yerleştirmeden önce dış muayene yapıldı.
• Doğru yerleştirme tekniği — yavaşça, hasta nefes verirken.
• Sfinkter tonusunun doğru şekilde değerlendirilmesi ve tanımlanması
• Prostat, değerlendirilirse doğru şekilde karakterize edilir.
• Eldiven incelendi ve bulgular belgelendi.
• İletişim boyunca hassasiyet gösterildi.
• Şüpheli bulgular için uygun aciliyet düzeyi

1. Servikal lenf düğümleri (en sık genel pratisyen hekimlerde değerlendirilir): Hastanın arkasında durun. İki elinizi aynı anda kullanın ve iki tarafı karşılaştırın. Sistematik olarak lenf düğümlerini hissedin: submental (çene altı), submandibular (çene altı), anterior servikal (ön üçgen), posterior servikal (arka üçgen), pre-auriküler (kulak önü), post-auriküler (kulak arkası), oksipital (oksipital), supraklaviküler (klavikula üstü).Supraklaviküler fossa: Hastanın başı hafifçe size doğru eğikken palpasyon yapın - bu, sternoklaviküler kası gevşetir. Sol supraklaviküler fossada sert bir nodül (Virchow nodülü / Troisier belirtisi) varsa, aksi ispatlanana kadar mide veya karın kanserine işaret eder.
2. Aksiller lenf düğümleri: Hastanın kolunu kendi kolunuzun üzerine koyun. Avucunuzu avuç içi şeklinde kavrayarak koltuk altının tepesine yerleştirin. Parmaklarınızı iç duvardan aşağı doğru indirin. Tüm grupları palpe edin: apikal (kubbe içinde), anterior (pektoral), posterior (subskapular), lateral (humerus boyunca), santral.
3. Kasık lenf düğümleri: Yatay zincir (inguinal ligament boyunca - alt ekstremiteyi, perianal deriyi, dış genital organları drene eder). Dikey zincir (büyük safen veni boyunca). Yüzeyel mi yoksa derin mi olduğuna dikkat edin.
4. Elle hissedilebilen her bir lenf düğümünü tanımlayın:
   • Alan: cm cinsinden
   • Tutarlılık: Yumuşak ve hassas (reaktif/enfeksiyon) vs sert (lenfoma) vs sert ve sabit (metastatik karsinom)
   • Hareketlilik: mobil vs kablolu/matlı
   • Hassasiyet: Hassas = reaktif/enfeksiyon; hassas olmayan = lenfoma veya malignite
   • Sayı ve dağılım: Tek bölge = yerel neden; birden fazla bölge = sistemik neden

1. Muayene: Önünde durun. Hastadan yutkunmasını isteyin (ona bir bardak su verin). Normal tiroid görünmez. Guatr yutkunmayla hareket eder; bu, tiroid kaynaklı boyun şişliğini tiroid kaynaklı olmayan şişlikten ayırt eder.
2. Palpasyon: Hastanın arkasında durun. Her iki elinizi de boynun etrafına, parmak uçlarınız orta çizgide buluşacak şekilde yerleştirin. İstmusu (tiroid kıkırdağının hemen altı) belirleyin. Trakeanın yan tarafındaki her bir lobu hissedin. Hastadan tekrar yutkunmasını isteyin - bezin parmaklarınızın altında hareket ettiğini hissedin.Yutma ile hareket etmeyen bir tiroid şişliği büyük olasılıkla tiroidle ilgili değildir; lenf düğümü, dermoid kist veya boyundaki diğer bir kitleyi düşünün.
3. Bezi tanımlayın: Yaygın büyüme (guatr) vs çok nodüllü vs tek nodül. Hassas (tiroidit) vs hassas olmayan. Göğüs kemiğinin arkasına uzanım (bez altına inilemiyor).
4. Trakea sapması: Trakea merkezde mi yer alıyor? Çok büyük bir tiroid bezi veya sternumun arkasına doğru uzanan bir yapı trakeanın yönünü değiştirebilir.
5. Oskültasyon: Eğer yaygın guatr varsa, stetoskopun çan kısmını bezin üzerine yerleştirin. Üfürüm sesi = artmış vaskülarite = Graves hastalığı (tirotoksikoz).
6. Tiroid fonksiyon bozukluğunun belirtileri:
   • Hipertiroidi: Ellerde ince titreme, sıcak ve nemli avuç içleri, taşikardi, göz kapağı gecikmesi, göz kapağı çekilmesi, ekzoftalmi (Graves hastalığı)
   • Hipotiroidi: Kuru cilt, bradikardi, periorbital ödem, kuru saç, yavaş gevşeyen refleksler

1. Dokunmadan önce gözlemleyin — genel izlenim: Genel davranış (uyanık ve etkileşimli vs. isteksiz ve ilgisiz), çocuğun ebeveyn tarafından nasıl tutulduğu, odanın diğer ucundan nefes alıp verme çabası, cilt rengi (pembe vs. soluk vs. benekli vs. siyanozlu), hidrasyon (gözler çukurlaşmış, mukoza zarları kuru, cilt turgoru), belirgin sıkıntı veya sıkıntının yokluğu.Sizi izleyen, nesnelere uzanan ve ebeveyniyle etkileşim kuran bir çocuğun ciddi şekilde hasta olması çok düşük bir ihtimaldir. Boş boş bakan ve uyarılara tepki vermeyen bir çocuk, herhangi bir ölçüm yapmadan önce bile tehlike işaretidir.
2. Hayati belirtiler — her zaman: Vücut sıcaklığı, nabız, solunum hızı (30 saniye boyunca sayın - referans aralıkları yaşa göre önemli ölçüde değişir), oksijen doygunluğu (her yaşta oda havasında normal ≥%95), kapiller dolum süresi (göğüs kemiğine veya alına 5 saniye boyunca bastırın - normal <2 saniye).NICE Ateşli Hastalık kılavuzu (trafik ışığı sistemi) bu gözlemleri sistematik olarak kullanır. Yaşa özgü taşikardi ve takipne için kırmızı ve sarı özellikleri bilin; bunlar yetişkin eşiklerinden farklıdır.
3. Fontanel (yaşa uygunsa — yaklaşık 18 aydan küçükler için): Çocuk dik ve sakin bir pozisyondayken, ön fontaneli nazikçe muayene edin. Şişkinlik = artmış kafa içi basıncı. Çöküklük = dehidratasyon. Normal = düz ve yumuşak.
4. Kulak ve boğaz: Üst solunum yolu enfeksiyonundan şüpheleniliyorsa otoskopi (her iki kulak), boğaz muayenesi (bademcikler, akıntı, kızarıklık, küçük dilin pozisyonu) yapılmalıdır. Çocuklarda kulak muayenesi, kulak kepçesini yukarı ve geriye doğru değil, düz bir şekilde geriye doğru çekmeyi gerektirir.
5. Göğüs: Muayene sırasında solunum hızı sayılır. Resesyon şiddeti: subkostal, interkostal, sternal. Her iki taraftan da oskültasyon yapılır — hava girişi (eşit veya azalmış), hırıltı (ekspiratuvar = bronşiyolit/astım), çıtırtılar (konsolidasyon). Oksijen satürasyonları klinik izlenimi doğrular.
6. karın: Karın ağrısı, kusma veya gastroenterolojik belirtiler varsa, tüm kadranlarda muayene ve hafif palpasyon yapılmalıdır. Not: Karın kaslarında hassasiyet, organ büyümesi (organomegali) gözlemlenmelidir. Muayeneye ağrıyan bölgeden başlanmalıdır.
7. Döküntü değerlendirmesi: Döküntü varsa, morfolojisini, dağılımını ve soluklaşmasını tanımlayın. Bardak testi (bardağı döküntüye sıkıca bastırın): soluklaşma = genellikle iyi huylu (viral ekzantem, ürtiker); soluklaşmama = aksi ispatlanana kadar menenkok hastalığı → hemen 999'u arayın.Soluklaşmayan peteşiyal veya purpurik döküntü, çocuklarda acil bir durumdur. Daha fazla belirti beklemeyin. 999'u arayın ve eğer mevcutsa ve kontrendikasyon yoksa kas içi benzilpenisilin uygulayın.
8. Olumsuz ve riskli durumları açıkça belgeleyin: Sağlıklı bir çocukta, şu önemli tehlike belirtilerinin yokluğunu belgeleyin: "homurdanma yok, ciddi solunum geriliği yok, solmayan döküntü yok, uyanık ve etkileşimli, kılcal damar dolumu <2 saniye, havada oksijen doygunluğu %98." Bu, çocuğu ve sizi korur.

• Kapıya yaklaşmadan önce genel görünüm değerlendirildi.
• Solunum hızı (tam 30 saniye), vücut sıcaklığı, kalp atış hızı, SpO₂ ve CRT dahil olmak üzere tüm hayati belirtiler
• Fontanel değerlendirmesi, yaklaşık 18 aydan küçük çocuklarda yapılır.
• Solunum/KBB semptomları varsa kulak ve boğaz muayenesi yapılır.
• Göğüs — solunum işi, resesyon şiddeti, oskültasyon
• Döküntü varsa, bardak testi ile değerlendirilir.
• Olumsuz işaretler açıkça belgelenmiştir.
• NICE trafik ışığı özellikleri dikkate alındı.
• Ebeveyne sağlanan güvenlik ağı — belirli, zamanlı, açık ve net.

• Çocuğa yaklaşmadan önce genel görünümünü değerlendirdim ve bu bilgiyi muayeneyi ayarlamak için kullandım.
• Yaşam belirtileri, yaşa uygun referans aralıkları göz önünde bulundurularak doğru bir şekilde ölçülmüştür.
• Döküntü mevcutsa, doğru şekilde yapılan bardak testi ve sonucun yorumlanması.
• Bulgulara dayanarak şiddet derecesi (hafif/orta/şiddetli) doğru bir şekilde belirlenmiştir.
• Özellikle belgelenmiş (olumlu veya olumsuz) tehlike işaretleri
• Ebeveynlere yönelik, belirli, zamanlanmış ve uygulanabilir güvenlik ağı.
• Ebeveynle iletişim açık ve güven verici olmalı veya uygun şekilde acil bir tonda olmalıdır.

1. Hasta sırtüstü yatarken her iki bacağını da muayene edin:
   • Renk: Pembe = normal. Soluk = azalmış arteriyel kan akışı. Koyu/siyanozlu = venöz tıkanıklık veya kritik iskemi. Kırmızı/kahverengi pigmentasyon = kronik venöz hastalık (hemosiderin birikimi)
   • Cilt değişiklikleri: Ayak sırtında ve alt bacakta kıl dökülmesi = kronik arter yetmezliği. Lipodermatoskleroz (medial malleolün üstünde odunsu, sertleşmiş deri) = kronik venöz hastalık
   • Ülser: Yer, boyut, taban, kenar, derinlik. Arteriyel ülserler: çukurlaşmış, ağrılı, soluk/nekrotik tabanlı, basınç noktalarında (ayak parmakları, topuklar, lateral malleol). Venöz ülserler: düzensiz kenarlı, sığ, nekrotik/granüle tabanlı, medial gaiter bölge (medial malleolün üstü). Nöropatik ülserler: ağrısız, basınç noktalarında, periferik nöropati ile ilişkili.
   • Varisli damarlar: Dağılım (uzun safen ve kısa safen bölgesi), ilişkili cilt değişiklikleri
   • Şişme: Ödem — simetrik (kalp/venöz/hipoalbüminemi) ve asimetrik (derin ven trombozu, selülit, lenfödem)
2. Sıcaklığı ölçün: El sırtınızı, distalden proksimale doğru her iki elinizi karşılaştırarak inceleyin. Belirli bir seviyede belirgin bir sıcaklık farkı olan soğuk ayaklar, o seviyede tıkanıklıkla birlikte periferik arter hastalığını düşündürür.
3. Kılcal damar dolum süresi: Ayak parmağına veya parmağa 5 saniye boyunca bastırın. Normal süre: <2 saniye. Uzun süreli bastırma = azalmış periferik kan akışı (arteriyel hastalık, dehidratasyon, soğuk algınlığı).
4. Çevresel nabızları muayene edin - her iki tarafı karşılaştırın:
   • femur: Kasık bölgesinde, orta kasık noktası
   • Diz arkası: Hastanın dizi hafifçe bükülmüş, başparmaklar kaval kemiği çıkıntısı üzerinde, parmaklar arkada diz çukurunda birleşiyor - obez hastalarda zor bir pozisyon.
   • Dorsalis pedis (DP): Ayak sırtı, ekstansör hallucis longus tendonunun yan tarafında
   • Arka tibial (PT): İç malleolün arkasında ve altında
   DP ve PT nabızlarının yokluğu = önemli periferik arter hastalığı. Nabızların yokluğu + semptomlar = vasküler değerlendirme ve ABPI için sevk edin.
5. Baldır muayenesi (DVT şüphesi varsa): Baldırda palpasyonla hassasiyet, baldırda şişlik (her iki baldırı sabit bir noktadan ölçün - 3 cm'den fazla fark anlamlıdır), kızarıklık, sıcaklık. Görüntüleme kararı için Wells skorunu rehber olarak kullanın. Tek bir belirtiye güvenmeyin - DVT tüm belirtiler yokken de ortaya çıkabilir.
6. Buerger testi (arteriyel hastalık şüphesi varsa): Bacakları 1-2 dakika boyunca 45° açıyla yukarı kaldırın. Arter yetmezliği: bacaklar beyazlaşır (yükseltildiğinde solgunluk). Bacakları yatay düzlemden 45° aşağıya indirin. Arter hastalığında, yerçekimi etkisiyle kan yeniden dolarken reaktif hiperemi gelişir (soluk kırmızı/mor renk - "gün batımı ayağı"). Pozitif Buerger testi = önemli arter hastalığı.
7. ABPI (ayak bileği-kol basınç indeksi): Rutin pratisyen hekim muayenesinde yapılmaz ancak aralıklı topallama, iyileşmeyen bacak ülseri veya periferik arter hastalığı şüphesi olan her hastada mutlaka planlanmalıdır. Normal ABPI ≥1.0. ABPI 0.5–0.9 = hafif-orta şiddette periferik arter hastalığı. ABPI <0.5 = şiddetli iskemi. ABPI >1.3 = kalsifiye damarlar (diyabet hastalarında yaygındır - yanlış bir şekilde güven vericidir).

• Her iki bacak da detaylı olarak incelendi — renk, cilt değişiklikleri, ülserler, ödem.
• Sıcaklık karşılaştırması — her iki bacak, distalden proksimale doğru.
• Kılcal damar dolum süresi iki taraflı olarak ölçüldü.
• Her iki tarafta da dört periferik nabız (femoral, popliteal, DP, PT) palpe edildi.
• Derin ven trombozu şüphesi varsa baldır muayenesi yapılır (hassasiyet, şişlik, sıcaklık).
• Ülser mevcutsa, ayrıntılı olarak tanımlanmalıdır (yer, boyut, taban, kenar, ağrı).
• PAD şüphesi varsa ABPI düzenlenmesi planlanır.
• Akut uzuv iskemisi risk faktörleri değerlendirildi — mevcutsa derhal müdahale edildi.

• Doğru muayene sırası — renk, cilt, ülserler, damarlar, ödem
• Çevresel nabızlar doğru şekilde tespit edildi ve değerlendirildi (doğru anatomik referans noktaları).
• Arteriyel ve venöz ülserlerin varlığını doğru bir şekilde ayırt edin.
• Atardamar hastalığından şüphelenildiğinde Buerger testi yapılır.
• Bulgular ve tedavi planı, kardiyovasküler risk de dahil olmak üzere, açık ve net bir şekilde iletildi.
• Akut uzuv iskemisi belirtilerini tespit etti ve uygun şekilde müdahale etti.
• Belgeler eksiksiz ve yönetim açısından ilgili.