Herhangi bir şeyde başarılı olmak istiyorsanız, elbette nihai hedefi, varış noktasını bilmeniz gerekir. Değil mi? Stephen Covey ( Etkili İnsanların 7 Alışkanlığı ) bile bunu söyledi – 2. alışkanlık – “sonu düşünerek başlayın”. Bir hedefiniz yoksa hiçbir yere varamazsınız. Antik filozof Seneca (49-62 MS) şöyle demiştir: “Tüm çabalarınız bir şeye yönelsin, o hedefi göz önünde bulundurun ”.

Belki de şöyle düşünüyorsunuz: "Evet, bu yeni bir şey değil ve çok da karmaşık bir şey değil", ama size şunu sorayım. Bu her zaman doğru mu? Cevabınız evet ise, size başka bir sorum daha var. Eğer bu kadar açıksa, neden birçoğumuz daha önce belirlediğimiz hedefe ulaşmakta zorlanıyoruz?

Şimdi, "sonu düşünerek başlamanın" kötü olduğunu söylemiyorum. Sabit bir bitiş noktası, oraya ulaşmak için izleyeceğimiz yolu belirlememize yardımcı olur. Sabit bir noktaya sahip olmak, durup düşünmemize ve ona doğru nasıl ilerlediğimizi görmemize de yardımcı olur. İyi mi gidiyoruz yoksa yanlış bir yöne mi sapıyoruz görebiliriz. Bu da kendi başına, eylemlerimizi ve çabalarımızı şimdiki anda ince ayar yapmamıza ve yönlendirmemize yardımcı olabilir.  

Ancak "sonu hedefleme" yaklaşımının sorunlarından biri, bu hedefin sürekli olarak dikkatimizi ele geçirmesidir. Bu, sürekli olarak geleceğe odaklanmamıza neden olur. Ve sorunlar ortaya çıktığında (ki kaçınılmaz olarak ortaya çıkarlar), durup "şimdi ve burada" kalmanın daha anlamlı eylemi yerine, geleceğe yönelik olmaya devam ederiz. Bir bitiş noktası belirlemek ve ona doğru somut bir yolda ilerlemek kısıtlayıcıdır. Proje ekibini sadece o yönde hareket etmeye zorlar ve insanların düşüncelerini, deneyimlerini ve öğrenmelerini anlamlandırmanın karmaşık sürecinde gereken esnekliğe izin vermez.  

Ancak, düşünmek için doğal duraklamaları benimseyenler, genellikle yeni bir aydınlanma yaşarlar; örneğin, alternatif bir yolun şu an izlediğiniz yoldan daha uygun olduğunu fark etmek gibi. Ve genellikle, bazıları diğerlerinden daha renkli olan birkaç yol vardır. AMA, eğer gözlerinizi kapatıp bu doğal öğrenme anlarını hızlıca geçmeye devam ederseniz, çok zaman ve çaba gerektiren ve coşkunuzu tüketen, en uygun olmayan yolda ilerlemeye devam edersiniz. Öte yandan, daha fazla özgürlük tanımak daha az baskı yaratır, daha keyifli olur, kör noktalar ortaya çıktıkça daha esnek hale gelir ve o güzel, zenginleştirici dönüşüm alanına adım atarsınız. 

Peki bu durum uluslararası tıp mezunlarının eğitimine nasıl uygulanır? 

Çoğu zaman nihai hedefe takılıp kalıyoruz; bu da bizi ele geçiriyor ve kursiyerlerimizin doğal dönüşüm noktalarına gerçekten ulaşmamızı engelliyor. Evet, bir nihai hedefiniz olmalı (örneğin, MRCGP gereksinimlerinin tamamını, AKT, RCA/CSA, ePortolfio, WPBA vb. sınavlarını geçmelerine yardımcı olmak gibi), ancak demek istediğim yolculuğu unutmamak! Doğal "yeni aydınlanma" anları olduğunda, devam etmeden önce durup, ara verip, keşfedip ve anlamayı unutmayın. Yine de sona ulaşırsınız, ancak yol boyunca dönüştürücü eğitimsel değişiklikler de yaparsınız. Ve süreç boyunca ikiniz de öğrenirsiniz.

Bu oturumda, dönüştürücü bir öğretmen olmak için yapabileceğiniz bazı şeyleri ve uluslararası tıp mezunlarının (IMG'ler) "zorlukları aşmalarına" nasıl yardımcı olabileceğimizi keşfedeceğiz. Ayrıca kültür ve çeşitliliği inceleyecek, mevcut dünya görüşünüzle karşılaştıracak ve nasıl farklılık gösterdiğini göreceğiz. Gelin, bana katılın ve birlikte keşfedelim.